ase
Keşke diyorum, ilk gebeliğimde ilk annelik serüvenimde de burası olsaydı. Hissettiklerimi belki hisseden olursa diye, su serpmek istiyorum onların içine. Çünkü meme reddini yaşadığımda sadece benim başıma gelmiş kadar kötü duygular yaşamıştım. Bebeğim memeyi istemiyor çılgınca ağlıyordu. Halbuki ne çok yaşanan bir durummuş, çok rastlanırmış. Bebeğin kendi kendine emmeyi bıraktığı söylemleri de aslında bu dönemin eseriymiş. Şöyle ki, bu bir süreç ve geçiyor. Tek gerekli olan sabır. İnatla memeyle kavga ettirmemek. Red sürecini atlatana kadar herşeyi denemek sabırla sevgiyle ara ara emzirmeye devam etme gayretini yükseltmek. Hemen koyu fon perde almıştım, karanlıkta emzirmek bazen rahatlatabiliyor. Mağlumunuz white noise isimli sesleri kullanmıştım. Süpürge, fön gibi. Koltukta çook hızlı bir şekilde sallanır sandelye modunda öne arkaya hamleler yapmıştım. Bunlar başta işe yaramamıştı aslında. Kucağımda gezerek seri pışpışla biraz emzirebiliyordum. Vazgeçmemek, inanmak en önemlisi bence. Çünkü geçiyor, gerçekten geçiyor. Benzer bir durumun içindeyseniz vazgeçmeyin demek istedim nacizane. Nette aratıp “meme reddi” hakkında detaylı açıklamalara, önerilere erişebilirsiniz. Yalnız değiliz. Sevgilerimle🕊