Herkese merhaba, sizinle sezaryen hikayemi paylaşmak istiyorum ki benim gibi sezaryenden korkanların içini biraz olsun rahatlatmak için. Öncelikle beni gerek sosyal medya gerekse gerçek hayatta öyle korkuttular ki hamileliğimin en başından beri normal doğum yapmak için pilates yürüyüş vs. Tüm tuşlara basmıştım. Ama doğum şeklini siz değil bebeğiniz belirliyor buna kesinlikle inanıyorum artık. 16 eylül sabahı 38+1 haftalıkken yavaştan evimi de doğuma hazırlamak için mutfak dolap içlerini düzenliyordum yere eğilmiştim ve o sırada nişanım geldi doktorumla iletişime geçtiğimde muayene için hastaneye gelmem gerektiğini söyledi bu sırada bende hiç sancı yok sadece arada bir kasılmalarım oluyor ama hemen geçtiği için çok önemsemedim hatta eşimi aradım acil değil sadece nst ye bağlanacağım diyerek hastaneye gelmene gerek yok dedim annemle gittim. Muayenede doktorum alttan muayene etti ve bu sırada bana hiçbir şey demeden suyumu patlattı. O sırada suyumu patlatacağını bilsem daha panik olurdum şimdi düşünüyorum da iyi ki söylememiş ve o suyu iyi ki patlatmış çünkü bebeğim bu sırada kakasını yapmış😬 4 cm açıklığım vardı ama suyum yemyeşil olduğu için doktor hiç zaman kaybetmeden acil sezaryene almam gerek dediğinde panik halinde ağlamaya başladım çünkü hiçbir hazırlığım tam değildi valizim bile evde açık duruyordu birsürü eksiklerimiz vardı isimli hediyelik yaptırmıştım yetişmedi hastanede giyerim diye terlik sipariş vermiştim kargoda falan. Ayrıca sabahtan kahvaltı yapıp gittiğim içinde genel anestezi alamadım o yüzden belden aşağı uyuşturularak ameliyatım gerçekleşti. Bu süreçte yine ara ara sancı gelmeye devam ediyordu ama dayanılmayacak gibi değildi ve sancıyla birlikte açıklığım 6 cm olmuştu ama bebeğimin mekonyum yutma ihtimali olduğu için normal doğumu bekleyecek zamanımız yoktu. Öğlen 12.45te beni ameliyathaneye indirdiler. Hayatımda ilk defa ameliyathane görmüştüm hem korku hem bebeğime kavuşma aynı anda çok farklı duygular yaşadım. Asla anlatıldığı gibi değil bele vurulan o iğneyide hiç hissetmedim oturur pozisyonda omuzlarımı tuttular ve iğneyi vurdular 1-2 dk içinde uyuştum hatta bacaklarımı masaya uzatamadan his kaybı oldu ordakiler yardımcı oldular. Uyuştuktan sonra sondayı takmışlar sanırım çünkü onu da asla hissetmedim. 12.45te girdiğim ameliyatta 13.12de bebeğim dünyaya geldi ten tene teması hayatım boyunca unutamayacağım sıcacıktı ve yanağımı emmeye çalışıyordu😍 çok şükür ki oğlum sağlıkla dünyaya gelmişti sadece önlem amaçlı oksijen bağlamışlar ben odaya geçtiğimde hemen yanıma getirdiler.
Sezaryen sonrası beni en çok zorlayan ilk ayağa kalkmak olmuştu ama o da abartıldığı gibi değil gerçekten çünkü hastanede sürekli ağrı kesici serum iğne vs yapıyorlar.
Onun dışında sormak istediğiniz varsa 15 günlük anne olarak seve seve cevaplarım. İnşallah herkes evladını sağlıkla ve kolaylıkla kucağına alsın🥰🥰