Nasıl başlasam bilemiyorum sadece içimi dökmek istiyorum. Burada hiç tanımadığım ama aynı acıdan tanış olduğum yürekten sarıldığım herkese. Bugün doğum günüm. Öyle ki bugün hayattan hayatımın en güzel doğum günü hediyesini beklemek üzere plan yapmıştık. Sezeryan olması gereken doğumum bugün olacaktı. Yani 33. Yaşımı oğlumu kucağıma alarak kutlayacaktım. Herşey hazırdı. Evde, arabada,hastanede kullanılacak herşeyi hazırdı. Kendi çantamı hazırlamamıştım ama oğlumun bütün kıyafetlerini hazırdı. Bana hayatımın en güzel hediyesini vermesini beklediğim hayat 21 ağustos günü bütün hayallerimi kırdı. Oğlumun hareket etmediğimi fark ettim. Önce ki gün tekmeler atan hıçkırık tutan yavrumun o anda sadece uyuyor olduğu için kıpırdamadığını düşündüm. Öyle değilmiş.. Tabi kabul etmek aklına kötüsünü getirmek benim için çok zordu çünkü hiçbir gelişimsel problemi yoktu hatta haftasından hep öndeydi bütün testleri yaptırmıştık 1 hafta önce nst çekilmişti. Hiç bir problem yoktu. Hastaneye gittik ve bizim için takvimden bir gün eksildi artık… 35. Haftada oğlumuzu kaybettik. Sezeryanla doğum gerçekleşti. Kordon dolanmış boynuna ve ayak bileğine. Otopsi yaptırmaya kıyamadık. Şimdi 1 ay oldu. Gözümden yaş dinmiyor. Benide dualarınızda geçirin olur mu. Allahım evlat kaybı yaşayan bütün annelere dayanma gücü versin kalbini ferahlatsın başka acı göstermesin.