Bu yazıyı kendime bir borç bildiğim için yazmak istedim. Burdan tüm gebelere seslenmek istiyorum. 2. Sezeryan doğum yapan birisi olarak, burada ve sosyal medyada yazılanlar yüzünden psikolojim alt üst oldu. Halbuki tecrübesiz değilim, hassas cahil bir insan da değilim. Ama hamilelik hormonları inşanı herseye çevirebiliyor.
Herkes farklıdır; her hamilelik her vücut her duygu herkes birebir aynı hamileliği aynı doğumu yaşayacak diye bir durum yok. Ben hamileliğimde 20 kilo aldım çünkü çok yedim ve hareket etmedim yürüyüş fazla yapmadım 7 yasinda kizim var onunla ilgilendim onun istekleri dogrultusunda gezdim dolastim onun disinda hep yattim. İç karnım yani rahmim çok dar oldugu icin göbegim ikiz gebelik gibi hep dişardaydi ilk gebeligimde de ikincisi de ayniydi. Herkes şaşırıp beni başka gebelerle kıyas ve karşılaştırma yaptilar. Üzgünüm ama benim vücudum bu sekilde ne yapayım.
İkinci kez sezeryan kararı veren doktorum, ilk doğumumu yaptigim doktoruma ikinci dogum icinde gittim. Önce sezeryan oluyorum diye eleştirildim. Sonra sezeryan zorluklari, sezeryanda ölen anneler hep kötü şeyler görünce doktoruma normal yapcam diye direttim. Neden yapamayacağımı anlatsada asla kabul etmedim. İlk gebeligimde ikincide de suyum bitiyordu benimkiler çok hareketliydi anne karninda ve 30 haftada ikisinde de acilmam oldu. O acilma sancisi vajinaya vuran agri ile 38 e kadar direndik. Suyumun azaldigini kendi doktoruma inanmayip baska doktora kontrole gidince anladim. Neden cünkü ikincide mi sezeryan olucak e ben ilki sezeryan ikiciyi normal yaptim diyenleri duydukca dontoruma olan güvenim azaldi. Zaten o haftalar süren vajina agrisina dayanamayan “ben 2 cm acilmam oldu” normal nasıl doğurabilirim bilmiyorum🤣
Neyse sezeryan günüm geldi, benim kafamda kötü seneryolar hala dönüyor. Halbuki ayni hastane ayni ekip ayni doktor ve bildigim ameliyathane olmasina rağmen korkularla girdim. Ekip o kadar tatli ve mükemmel ki herkese bana sarilin korkuyorum dedikce beni rahatlattilar. Nasil girdim nasil ciktim o kadar hizliydi ki anlamadim. Biranda bitti gitti günlerce o yazilan söylenenlerden uykularim kacmişti stres olmustum. Tabi hastanede normal dogum yapmak için çığlık atan anneleri duyunca icim acidi hep dua ettim onlara. Tabi birde hic ciglik atmadan normal dogum yapan annede vardi. Dogum şekli ne olursa olsun her insan kendine özeldir. Diyeceğim şu ki kimseye kulak asmayın kimseyi dinlemeyin. Bebeginize odaklanın. Sezeryan sonrasi ayaga kalkamadim diyenlere bakmayın cokta guzel kalkiliyor. Tek yapmaniz gereken hizli gaz cikarabilmek ve buyuk tuvaletinizi olabildigince hızlı yapabilmek. 2. Günüm bugün tuvaletemi yaptiktan sonra kimseye ihtiyacım kalmadi 🥳