mamacita7 bebeğimi kaybetmeseydim bu hafta 36 haftalık olacaktı bende eşyalarını hazırlayıp doğumu bekleyecektim. Bende sizin gibi unuttum sanıyordum ama bastırıyormuşum bu acıyı. Eylül ayı gelince gözümden yaş dinmemeye başladı. Gerçekten zor. Kimseye anlatamıyorum kimseyle paylaşamıyorum herkes beni güçlü sanıyor ama ben günün rastgele bir saati bulaşık yıkarken ağlama krizlerini girip kendimi yerde buluyorum. Bebeğimin nur yüzü geliyor aklıma. O duruşu, yeni çıkan minnoş kaşları, elinin duruşu, yüzünün gülümsemesi. Rüyamda bile gördüm onu. Nasıl geçecek ne yapacağım hiç bilmiyorum. Kafam dağılsın diye sosyal medyaya giriyorum benimle hamile kalanlar ya hazırlıklarını paylaşıyor ya doğumlarını. Yakın arkadaşım benden 2 ay sonra hamile kaldı. O benden çekiniyor ben ondan. Ne zaman bir şey sorsam anlatsa içim burkuluyor. Bu ay ruhum o kadar daraldı o kadar bunaldımki. Rabbim bize dayanma gücü versin