Aynen bi kere olmuştu zaten sonra eşim izin vermedi kendimi yormama da hırpalamama da ,ben asla girmeyeceğim sandığım bir kafaya girmiştim eşim annem dahil kimseye vermiyordum versemde bi bahane bulup sürekli ben ilgileniyordum hemen geri alıyordum onu da ben yapayım bunu da ben yapayım sonra bi kendine getirdi beni eşim. kendine gel herkes bizim için burda tamam gözünün önünde ilgilenelim ama bırak bizde yapalım herşeyi öğrenmek için yeterince zamanımız olacak falan diye biraz fazla müdahale ediyordu o zamanlar içten içe kızsam da eşime aslında beni o toparladı kararlı oldu her gün yarım saatte olsa dışarı çıkarırdı,hiç bişey yapmasak sitenin bahçesine indirirdi temiz hava alalım diye bebeksiz öyle öyle normalleştim. insan bazen gerçekten kendinden beklemediği şekilde yaşıyor süreçleri ben asla lohusa kafasına girmem ya ne alaka diye baktıgım bi sürecin içinde destek görmesem kendini kaybedecek hale gelebilecek kadar savunmasız buldum kendimi uzun ve ansızın gelen ağlamalar durgunluklar öfke patlamaları , tabi eşim sağlıkçı ve bu konuları ciddiye aldığı içinde olabilir gerçekten o çukura düşmekten kurtardı beni iyi idare etti ama kendine sordugum da hala hatırlamak istemediği bi kaç ay olarak anlatır.🥲 şimdi düşününce kendime bu kadar yüklenmemeliydim diyebiliyorum ama sürecin içinden bunu görebilmek çok zor, destekçiniz eksik olmasın hanımlar 🙏🏻 yoksada rabbim psikolojik sağlamlık versin inşallah