Merhaba kızlar,
Sonunda doğum hikayemi yazabildim şu an bebeğim tam 29 günlük oldu..
Yaklaşık olarak 5 hafta önce yani gebeliğimin 37. haftasındayken doktorum suyumun bittiği ve zorunlu sezaryen olmam gerektiği söyledi. Tabi o anlık bir şok yaşayarak neden suyumun bittiğini bile sormadım. Doktor artık plasentamın yaşladığı ve ne kadar sıvıda tüketsem beslensem de bebeğe geçmediğini söyledi. Halbuki 1 hafta önce kontrole gittiğimizde her şey çok güzeldi ve yolundaydı… Neyse doktor suni sancı için kontrol yaptı ve suni sancıda olmaz çok acı çekersin ve en sonunda yine sezaryen yaparız dedi.. Ben ve eşim doktoruma güvenerek tamam dedik ve 5 Mayıs günü sezaryen için tüm prosedürleri tamamladık. O büyük gün gelmişti aylardır beklediğimiz kızımıza kavuşacaktık. Tüm hazırlıklar tamamlandı ve ameliyata alındım. Ameliyathaneye geldiğimde büyük bir ekip beni karşıladı. Ameliyat masasına alındım ve tüm süreç başladı. Spinal anestezi ile operasyon tamamlanacaktı. Anestezi doktoru gerekli kontrolleri yaptı. Hazırsan başlıyoruz dedi o an sadece kalbimin küt küt çarptığını hatırlıyorum. Derin nefes aldım ve iğneyi vurdu. İğne vurulurken hiç acı hissettiğimi hatırlamıyorum. Yavaş yavaş bacaklarıma sıcaklık geldi ve çok geçmeden belden aşağım uyuşmuştu. Operasyonda kesi atılırken ya da dikiş atılırken hiç bir şey hissetmesemde tüm baskıyı çekiştirmeleri hissediyordum. Ten tene temas için özellikle spinal anesteziyi kabul etmiştim. Bebeğim ilk 15 dkda karnımdan çıkartılmıştı. Bebeği hemen bana gösterdiler hayatım boyunca yaşadığım en güzel ve en mutlu andı. Hemen ten tene temas yapıldı ve yanımdan bebeğim hiç ayrılmadı. Ameliyat boyunca mide bulantım çok oldu hemen ilaç verdiler baskıları biraz fazlaca hissettim ama kızımı görünce her şeyi unuttum. Odamıza geldik aradan 6 saat vs geçti anestezi etkisi artık geçiyordu. Sürekli hemşireler doktorlar artık yürümelisin diyordu ancak ben yürüyemedim kalkamadım ağrılarım başlamıştı. İdrar için tuvalete bir şekilde çıkmıştım ancak benden beklenen gaz çıkışıydı. Gaz çıkışı içinde yürümem gerekiyordu. 2 gün gaz çıkışı olmadı ( bağırsaklarımın yapısı gereği) zaten yürüyüşte yapamıyordum. 2 kere lavman yapıldı ve gaz çıkışı sağlandı bunun üzerine rahatladım ve yürümeye başladım yürüdükçe daha iyi oldum. Çok zor bir süreç olmasa da o kadar basit ya da kolay da değildi ancak kızımı sağ sağlam kollarıma almış olmam ve ten tene teması dünyanın en güzel anıydı benim için…