Merhabalar. 7 ve 3 yaşında oğullarım var. Küçük biraz daha uysal, yalnızken hiç üzmüyor. Ama büyük öyle bisey ki, lafları sanki koca adam gibi, öyle ağır konuşur ki istediği olmadı mı. Saygı sıfır, istediği ille olacaksa kadar ağlayacak kendini yerlere atacak. Küçüğün de huyunu değiştirecek işte böyle böyle. Erkek çocuk başlı başına zor, o ilki acemiliğime denk geldi diyorum bazen böyle kötü hareketlerini görünce, yaptık ama tam olmadı diyorum yani. Küçüğü etkilemesin diye , onun huylarını değiştirmesin diye uğraşırken plansızca hamile olduğumu öğrendim. Yetmedi, ikiz olduğunu öğrendim. Allah’ımın gücüne gitmesin ama, ne kadar düşünmek istemesem de sürekli acaba cinsiyetleri ne olacak diyorum. Zaten bitmiş bir hayatım var gibiydi, sürekli “yapma, otur, konuşma öyle, yeteeer, topla su dagittigini” demekten bıkmış bi hayatım vardı. Bi de sağlıkla dogarlarsa insallah iki tane çocuk gelecek. Şimdiden nasıl baş edeceğimi bilmiyorum. Bir tane olsa tamamdı da, rüyalarıma giriyor ikisi de erkek olarak doğmuş ben 5 erkekle aynı evin içindeyim. Kendi ailemde de tek kızdım. Kızlarla iletişimim bile düzgün gelişemedi. Toplasanız hep çok az arkadaşım oldu. Ne yapacağım bilmiyorum. Henüz 6 haftalıklar. Ama hayatım bitmiş gibi hissediyorum. Küçük oğlum da ikiz teki, kardeşini karnımda kaybetmiştik. Allahım bir aldı iki veriyor sağolsun insallah. Ama ben hayatım bitmiş gibi hissediyorum. Doktor “ayakta çok durma, bolca istirahat” dedi. NASIL??? Bunları da kaybedicem gibi geliyor. Odalarindalar mesela şu an. Uyumuyorlar. Beni de istemiyorlar yalnız yatcaz diyorlar. Ama sürekli bi gülme sesleri konuşmalar. Burdan oraya bağırıyorum, sanki kasigim patlayacak gibi oluyor. Ev bir dakika temiz kalmiyor, bakın yemin ederim. Odalarına bir günümü tamamen ayiriyorum, çok oyuncakları kitapları var hepsi kategori kategori. Zamanında salak gibi düşündüm yaptım, şimdi esek gibi o odaya hizmet ediyorum. Şimdiki aklım olsa sadece yatak ve elbise dolabı koyar bomboş bırakırdım odayı. Yani içim çok kötü, nasıl anlatayım ki. Hersey bitti sanki. Bu nefret ettiğim hallerimi bile mumla arayacağım gibi geliyor. Ben annemden çok siddet gördüm zamanında. Çocuklarıma ne yaparlarsa yapsınlar bir anlık sinirle bile elim kalkmıyor. Herkes şaşırıyor bana, bi kere tatile gitmiştik mesela kadının biri dedi ki “sen sinirlerini mi aldırdın? Kaç saattir izliyorum senin gibi anne görmedim omrumde” dedi. Kendime göre sasirilacak bisey yapmıyordum oysaki. Her zamanki gibi tahammül ediyordum. Bugün istediği bisey olmadı diye, saatlerce ağladı. Ve ben anlasın istiyorum emirle , ağlamakla diretmekle yaptıramayacağını. Sürekli de anlatıyorum. Bana en son “insallah o iki bebeğin de ölsün” dedi. Ondan önce de “babam senden ayrılsın da gör” dedi. Hiç bu tarz şeylere şahit olmadığı halde. Önceden karnımda olen ikiz tekimden dolayı şu an sevinmeye korkuyorum. İçimden hep dua ediyorum aynı şeyleri yaşamayım diye. Ama o bana onu söyledi ya, bogazima nasıl bir tas oturdu. Odum kopuyor hep böyle olacak diye. Buyudugunde de.. kardeşlerine de böyle öğretecek ve kendine benzetecek diye çok korkuyorum. Şimdi bile karnını tuta tuta çığlık cigliga bagirtti beni. Başıma ağrılar girdi. Bazen de diyorum ki “senin bedenine ne ki iki değil bir bebek bile tutması, köpek bile bağlasan durur mu bu şartlarda?” Öyle mutsuzum ki kızlar. Ooof of.. 😭😭😭