Lütfen linçlemeyin desteğinize ihtiyacım var !

Dalya1

Merhaba anneler,
İlk bebeğim çok istediğimiz bir bebekti. Eşimle yaklaşık bir yıl boyunca çocuk sahibi olmaya çalıştık, olmadı. Sonra hiç beklemediğimiz bir anda Allah bize dünyalar tatlısı bir oğul nasip etti. Şu an bebeğim 10 aylık.
Bugün ise yeniden hamile olduğumu öğrendim ve açıkçası çok şaşkınım. Bu gebelik tamamen plansız oldu. Eğer her şey yolunda giderse çocuklarım arasında yaklaşık 1,5 yaş olacak.
Kendimi çok karmaşık duygular içinde hissediyorum. Bir yandan hamilelik haberinin şaşkınlığını yaşıyorum, diğer yandan ilk bebeğime doyamadığımı düşünüyorum. Onunla daha fazla vakit geçirmek, sevgimle büyütmek, biraz daha sadece ona odaklanmak istiyordum. Bu yüzden sanki ona haksızlık edecekmişim gibi hissediyorum.
Ayrıca dürüst olmak gerekirse tekrar hamileliğe hazır olduğumu da düşünmüyordum. İlk hamileliğimde vücudum çok değişti; dişlerimde hassasiyet oldu, karnımda çatlaklar oluştu ve kendime olan bakışım da değişti. Bunlar beni psikolojik olarak etkiledi.
Eşim de haberi ilk duyduğunda çok olumlu tepki vermedi. Bu da beni daha da korkuttu ve kaygılandırdı.
Bir yandan da bu şekilde düşünerek Allah’a karşı nankörlük etmekten veya isyan etmiş gibi olmaktan korkuyorum. Rabbim bana ilk evladımı nasip etti, bunun için her gün şükrediyorum. Ama şu an yaşadığım korku, hazır hissedememek ve gelecekle ilgili endişelerim beni çok zorluyor. Bu duyguları yaşayan başka anneler oldu mu merak ediyorum.
Şu an ne hissedeceğimi, ne düşüneceğimi bilmiyorum. Benzer durumu yaşayan, çocukları arasında 1–2 yaş fark olan anneler varsa deneyimlerini paylaşabilir mi? İlk başta korkup sonradan alışanlar oldu mu? İlk çocuğunuza haksızlık ettiğinizi düşündünüz mü?
Gerçekten moral veren sözlerinize, tecrübelerinize ve dualarınıza ihtiyacım var. ❤️🌷

ebruk0308

Dalya1 şuan da yazdıklarınızın hepsini hissetmeniz bence çok normal kendinize bir de böyle düşündüğünüz için yüklenmeyin.Zamanla bu fikre hem siz hem eşiniz alışabilirsiniz acele etmeyin ve fazla düşünmeyin. ZAMAN…

basaksahinxx

Dalya1 benim kızım 4.5 yaşında olacak 2. Doğduğu zaman. Bizim de plansızdı. Hiç aklımızda yoktu. Eşim 2. Hiç istemiyordu hep tel çocuk yeter dedi.
Hamilelik haberi aldığımızdan beri sanki tövbeler olsun dünyamız başımıza yıkıldı gibi oldu. 4.5 taş varken bile biz böyle isek sizi hayal edemiyorum. Ama sonrasında bir kardeş şart olduğunu bencillik etmemiz gerektiğini düşündük. Kanullendik
Biz 3 kız kardeşiz 3 ve 1 yaş ara ile. Ben ortanca. 1 yaş küçük olan kız kardeşimle görüşmediğimiz bir günümüz yok. Onsuz bir hayat düşünemiyorum yaş yakın olması başlangıç için çok zor ama biraz yürümeye etmeye başlayınca birbirleri ile büyüyüp giderler. Biz öyle yaptık. Hiç kimseye ihtiyacımız olmadı. Annem çalışan bir kadındı biz kardeşim ile hep biribirimze destek olduk annem yokken
Allah kolaylık versin. Uzun vadede güzel olacak

su1903

Dalya1 Merhabalar,
Hayat hiç bir zaman düşüncemiz ve planımız dahilinde ilerlemez, surası anlaşılır anne bedeninde gelişen ruhen etkileyen bir insan gelişmesi akabinde onu yetistirmek sorumluluk omza yuklenir bu hazır olunduğunda mutluluk heyecan haizr degilsen mutlulukla karşk kaygılanma olması çok doğal.Her zorlukla beraber bir kolaylık vardır.Rabbim bereketini evlatlarının güzel sağlıklı günlerini yaşatsın size güc kuvvet versin.Anne güvü her zorluğun üzerinde kardeş olacak oğlunuzun burası en güzel yeri başınıza gelen durumun.

anonimmom_

Dalya1 hazır hissetmemeniz ve kaygılarınız için bir şey diyemem sanırım bende aynı sizin gibi hissederdim böyle bir durumda ama şöyle bi durum var benim kardeşimle tam olarak 1 buçuk yaş var aramızda arkadaş gibi büyüdük ve hala da öyleyiz çocukluğumuz çok güzel geçti ilk zamanlar biraz zor olabilir ama bence bu 2. Bebeğin büyümesi daha kolay olacak çünkü bu dünyada onu bekleyen bir oyun arkadaşı hazırda bekliyor 😂

zynppc

Linçlenecek bir durumunuz yok neden linçlenesiniz. Bende oğlum 20 aylıkken hamile kaldım şuan 32 haftalık hamileyim oğlum 2,5 yaşındayken diğer bebeğim doğacak. Sizi anlıyorum bizimde plansızdı çünkü. Ama nasip kısmet Allah vermiş nasipte olunca istediğin kadar önlem al yine oluyor. İki kardes arkadaş gibi büyüyecekler öyle düsünün. İnsanlar şuan sırf akran görsün diye kreşlere veriyorlar cocuklarını. Zorlukları olacak tabiki ama doğduktan sonra hep iyiki diyeceksiniz.

sarikedi12

Dalya1 aynı şeyleri yaşadım istemsiz 2. Ye gebe kaldım aralarında 32 ay olacak ama ilk çocuğum komikti hala huysuz yaramaz çocuk henüz 2. Yi dogurmadum eli kulağında bizde çok uzun bir süre kabullenemedık hatta aldırmayı düşündük eşim de asla destek olmadı çocuğuma haksızlık yaptığımızı falan düşündük vicdan azabı çok çektim hala da çekiyorum ama cinsiyetini ogrendık hareketlerını hissettık sonra kabullendık şimdi heyecanla beklıyoruz nasıl bir durumda olacağım bende bilmiyorum ama tekrar anne olacağım için mutluyum sizde akışına bırakın zamanla alışılıyor ve desteğiniz az çok varsa bir şekilde atlatılır diye düşünüyorum