Merhaba güzel anneler, burada en sevdiğim konu doğum hikayeleriydi. Bende bir gün buraya %100 pozitif doğum hikayemi anlatacağım günü bekliyordum. Çünkü ilk doğumum şu gibiydi, gram ağrı acı olmadan doğum yapmıştım, 2. doğumlar daha kolay daha kısa olur dedikleri için kesinlikle pozitif olacağından emindim. Gelelim hikayeme, 39+2 de geldi kızım, doktorumuz 35. Haftada her an gelir erken doğum riskin var demesiyle hergün bekle bekle 39+2 olduk. Günlerden cumartesiydi, eşimi işe gönderdim tekrardan uyudum. Uykunun arasında vajinamdan 2 defa pıt pıt minik bir balon patlar gibi bir hiç hissettim, bi an fırladım yataktan baktım ki minicik yatak ıslanmış, ayakta duruyorken bacak aralarımdan sular sızmaya başladı, tabi anladım, çünkü oğlumdada suyum gelmesiyle doğumum başlamıştı. Neyse hiç telaş etmeden sakince eşimi aradım çagırdım, o gelene kadar evi toparladım, o gelince hemen hastaneye gitmeyi tercih etmedim, temizliğe devam ettim, kendimi yormadan sakince sırf uğraş olsun diye, en sonunda kahvaltımı yaptım, duşumu aldım hastane yolunu tuttuk, Herşey çok güzel ilerliyor, muayene yapıldı, 3 cm açılma ama gram sancı yok, bir 2 saat geçti sancı yine yok, ebeler suyun bitince sancın başlar dediler, suda bitti ama yine sancı yok, en çok korktuğum suni sancıyı taktılar hafif hafif verelim, sancın başlayınca çıkarırız dediler, sancı asla korkulacak bişey değil, çıkartmadılar hatta şiddetini arttırdılar, tüm sancıları huzurla gülümsemeyle hatta bazı yerlerde kahkahalarla karşıladım, asla dayanılmayacak bişey değil, aynı bir dalga gibi geliyor gidiyor, en son 6-7 cm olunca bir tuvalet ihtiyacı bastırdı, doktorla konuştum muayene etti bebek değil gidebilirsin tuvalete dedi, ama benim hemoroidler 😥😥 fena ötesi durumda asla yapamadım, arası 5-10 dk sürmesi doktor tekrar muayene etti 7-8 cm olmultı, olay o andan sonra başladı, sancı değil popoma vuran baskı, hemoroidimdeki acı😥 tarif bile edilemez, az önce gülüp pozitif olan o kadından eser kalmadı, sadece çığlık atıyordum, çünkü o acıya dayanmam mümkün değildi, ve ben vajinismus hastasıyım, normalde dokunduramıyırum ama bana o acıyla dokunmayı hissetmeyeceksin bile demişlerdi. 8 cm’den sonra çatala alındım, sadece bagırıyorum beni bırakın orada kalsın diyorum, ıkın diyorlar son nefese kadar ıkınıyorum ama basurum patlayacak sanıyorum bırakıyorum, en sonunda öldüm sandım, gerçekten öldüm sandım ama bebeğimi kucağıma verdiler, bakmak bile istemedim, acılarımdan dokunamadım bile 5 dk felan öyle kaldı, kendime gelince sevdim kızımı dokundum öptüm😭yazarken bile aglıyorum, hiç böyle beklemiyordum çünkü, oğlum doguncaki sevincimi hayatımın hiç bir anında yaşamamıştım, kızımda da öyle olacak sanmıştım, neyse doktor bana sen ne başardığını bilmiyordun dedi, vajinismus hastasısın ve normal doğurdun dedi, bebek 4 kilo, bunu doğurmak gerçekten kolay değil dedi, ve hemeroidin çok ilerlemiş o sana engel oldu dedi, sanki kendime nazar etmişim de son dk bütün olumsuzluklar beni bulmuş gibi oldu. Umarım tüm anneler, yada ilk defa anne olacak tüm kadınlar pozitif doğum yaşar, herkese su gibi doğum diliyorum, bu arada kızım 2 günlük oldu teyzeleri , yanımda yatıyor, bunun için bile tüm acılar çekilebilir🌷🐣😘☺️🥰