pelin623 bebeğimi çok seviyorum ama hamileliği hiç sevmedim. Bir an önce bitsin kavuşalım istiyorum. Sürekli bir stres, kaygı bu beni çok yordu. Öğrendiğim andan beri gerginim. Çok beklenilen, çok istenen ama sürpriz bir bebekti bizimki. Bir bebeğim olsun isterken hamilelik sürecini hiç düşünmemişim. Şuanda da o sağlıklı olsun da bana ne olursa olsun kafasındayım. Ama eski ben kalmadı şimdiden. İstediğim saatte istediğim şeyi yemek istiyorum mesela, istediğimi içmek, istediğim kadar uyanık kalmak ya da istediğim kadar uyumak. Hamileliğimin 10. Haftasından itibaren uyku düzenim bozuldu. Hiç 8 saat deliksiz uyumadım mesela. Sürekli tuvalete kalkıyorum, sonra uykum kaçıyor uyuyamıyorum, sonra alakasız bir saatte uykum geliyor saçma sapan bir saatte uyanıyorum. Evimi istediğim gibi temizleyemiyorum, kedilerime vakit ayıramıyorum, bir yerden mikrop kapmamak için extra çabalıyorum. Gebelik şekerim çıktı istediğim hiçbir şeyi yiyemiyorum. Ama tam bunları konuşurken onun tekmelerini hissettiğimde saçmalama diyorum kendime, saçma sapan konuşma. İçinde bir mucize var. Sonra da hiçbir şey umrumda değil o sağlıklı olsun yeter diyorum ama bu saydıklarım aklımın hep bir köşesinde asılı malesef. Yani dürüst olmak gerekirse bebeğimi çok sevdim ama hamileliği pek sevemedim.