Eveet bunu yazmak bana da nasip oldu ya beni oğluma kavuşturan Rabbime şükürler olsun ❤️ öncelikle 9 yaşından beri panik atak hastalığıyla mücadele eden biriyim ve buna rağmen bayıltılmak istemedim doktorum kötü olursam sersemleştiri hap veririz demişti. Neyse ben giyindim ameliyata giricem tabi korkuyorum bir de çok soğuktu. Sonra anestezi doktoru iğneyi vurdu asla acımadı. Acı eşiğim çok düşük normalde am bu normal iğne acısıydı. Sonra birkaç dakika içinde ayağımdan aşağısı tamamen uyuştu zaten. Hatta uyuşmadı gibi hissettim ama ayağımı kaldırmaya çalışınca kalkmadı yani psikolojikmiş 😅 sonra tansiyonum düşer gibi oldu korkudan onlar da merak etme seni takip ediyoruz bir şey olmayacak deyip serum falan taktılar ve gerçekten anında kendime geldim. Bebeğimin çıkması çok kısa sürdü beş dakika bile sürmemiştir. Sonra onu götürdüler. Ve gelelim asıl meseleye. Benim plesantam yapışıkmış ve çıkarınca her yerden kanlar çıktı. Normalde 40 dakika olan ameliyat bir buçuk saat sürdü. Sadece kanımı durdurmaya çalıştılar ve bu beni orada aşırı korkuttu ama başımdaki hemşire hep benimle muhabbet edere beni rahatlattı. Acı asla hissetmiyorsunuz ama öyle bir çekiştirmeler hissediyorsunuz ki bi sağ bi sol o anları unutmam 😅 bir de sakın perdenin arkasını görmeye çalışmayın ben salak gibi o hatayı yaptım ekrandan karnımı gördüm… neyse ameliyattan çıktım normal doğum yapsaydım da kanı durdurmak için karnım kesilecekmiş o yüzden iyi ki normal diye diretmemişim her şeyin hayırlısı dedim. Uyuşukluk geçtikten sonra acılarım başladı böyle bir acı yok. Hele o ilk yürüme anı… ölüm gibiydi. Ama adım attıkça attıkça azaldı. O yüzden iki saatte bir kalkıp odamda yürüdüm ne kadar çok adım atarsanız o kadar iyi. Yani ilk gün gerçekten zor geçiyor. Ki ağrı kesicilerin çok faydası oluyor. İkinci gün yine acı çekiyorsunuz ama ilk gğnkü gibi değil . Üçüncü gün daha da azalıyor derken sonraki günler sadece oturuo kalkarken biraz zorlanıyorsun. Ama dediğim gibi benim acı eşiğim çok düşüktğr her şeyi çarpı iki yaşadığıma da eminim. Şimdi 14. Günündeyim bebeğimin gazıyla uğraşıyorum. Ne ara doğurdum anlamadım çok çabuk geçti. Ve Allah o acıları unutturdu. Şimdi tek derdim bebeğim. Anlayacağınız doğum zor her türlüsü zor. Ama eninde sonunda geçiyor. Boşuna korkmuşum bu kadar çabuk zamanım geçeceğini bilmiyordum. Şimdi derdim yenidoğan zamanını çabuk atlatmak. Çünkü bu da zormuş :) Ama anne olmak bebeğini koklamak öyle mucizevi bir şeymiş gibi eli kesilse ortalığı ayağa kaldıran ben 7 kat kesildim ve her şeyi unuttum . Korkmayın , her şey geçiyor 🙏