Zehrates77 Çok teşekkür ederim. Ayın 9unda 1 sene olacak. Başa çıktım diyemem. Çok zor. Ben de çok arada kalarak bu kararı verdim. Herkesin kendince sebepleri var. Ama yargılayıcı yorumlar bakışlar her yerde. Akrabalarıma kendi öldü dedim, çünkü biliyorum, bilen bilmeyen niye yaptın yaşardı o diyecek. Bu da bana hiçbir şey katmayacak. Sadece acımı katlayacak. Birkaç ay kendimi suçlamakla geçti. Elimden gelen bir şey yoktu ama sanki ben sebep oldum gibi düşünmekten kendimi alamadım. Bir ara ciddi anlamda delirdiğimi düşünmeye başladım. Psikolojik destek, meditasyon, yas kitapları okumak, dua etmek aklınıza ne gelirse hepsini yaptım. Sonra bir prenatal kayıp yaşamış annelerden oluşan gruba denk geldim instagramda. O grup bana çok iyi geldi. Hala da görüşüyoruz onlarla. Çünkü bu gibi kayıplarda kimse sizin kaybınızı konuşmuyor, olsun bi daha olur, üzülme ne var onda gibi saçma sapan yorumlar insanı çok üzüyor. O yüzden anlaşılmadığımı düşünürdüm. Ama o grupla sohbet etmek terapi gibiydi.
Kaybımdan birkaç ay sonra panik ataklar başladı. Psikiyatriye gitmemi söyledi çevrem hep. Düşük dozda bir antidepresan verdi doktor. 1 ay kullandım kullanmadım, hamile olduğumu öğrendim. Bebek haberi bana çok iyi geldi. Şimdi 30.haftadayım. Hala aklıma geliyor, ağlıyorum, bir parçam onunla. Ama bu bebeğime de, diğer 4 yaş oğluma da haksızlık edemem diyorum. İyi olmak için çabalıyorum. Rabbim kimseye böyle zor zamanlar yaşatmasın.