senaakck hayır değildi, top üzerinden inmedim nefes alıp verdim sancı geldikçe. Bir an geliyor geçiyor düzenli olana kadar. Biz gece gittik sabaha karşı sancılar yoklamaya başladı öğleden sonra doğurdum zaten. Dayanilmayacak gibi değildi asla. İkinirken de canınız yanmıyor ebeler yönlendiriyor. Karnıma bastiracagi zaman da ebe önceden söyledi hafif acıdı ama çok değil korkmadım. İkinmalari doğru yönetirseniz nefes çok önemli, çok uzun sürmüyor. 7 dakikada bitti. Bebeğinizi görünce öyle bir rahatlama geliyor ki. Çok az da kesi atmışlardı bana bir şey hissetmedim öyle. Dikiş atarlarken bebeğimle konuştum hiç altta ne yapıyorlar ilgilenmedim. Dünyanın en güzel duygusu. Bazı insanlar normal doğumdan bazısı da sezaryenden korkuyor. Korkmayın. Hastanede kalmıştık biz sariliktan yanimda sezaryenle doğum yapmış bir hanımefendi vardı gayet rahat yürüyordu hareket ediyordu. Ben de ertesi günü koridorda yürüyüş yaptım ayaklarım biraz şişti ödemden dolayı. Doğumdan sonra öyle bir güzel uyku çektim ki ama hiçbir şey duymamisim. Gece de uyku tutmamisti heyecandan. Bana uyu demişlerdi sancı başlamadan ben açılmam olsun diye ve heyecandan uyuyamamistim. Burada çok güzel pozitif doğum hikâyeleri var onları okuyun. Bazen çevreden kötü tecrübe edinmiş insanlar anlatıyor insan tedirgin oluyor ister istemez ama hiç kulak asmayın. Herkesin acı eşiği farklıdır. Kendinize inanın, yaparsınız. Dogum yaptıktan sonra insanların abarttigini düşündüm. Tabi doğum yaptıran ebeler, annenin psikolojisi, suni sancıyi ne kadar verdikleri bunlar hep önemli. Allah razı olsun ebelerim öyle güzel yüreklendirmişlerdi ki beni ve çok güzel davrandılar. Ebelerin tavrı da insanı etkiliyor elbette.