7 nisanda tam 38+0 da kontrole gittim ve nstye bağlandım. Nstde sancı çıkmadı fakat bebek hareketsizdi. Kalp atışları 130’larda sabitti. Doktorum uyuyor olabileceğini söyledi ama uyumuyorsa sıkıntı olduğunu söyledi, çikolata ye meyve suyu iç gel dedi. Dediğini yaptım tekrar nst ye bağlandım fakat sonuç yine aynıydı. Bu arada 2 cm açılmam vardı ve normal doğum istiyordum. Bebek artık çıkmak istiyor içerde sıkışmış kalp atışları inişli çıkışlı olması lazım yani hareketli olması lazımdı seni bu şekilde eve gönderemem güzel bi nst sonucu değil, hastaneye geçin ben de geliyorum dedi. Allahtan hastane çantamı hazırlamıştım hemen eve gidip eşyalarımızı alıp hastaneye geçtik. 12 buçuk gibi fitil takıldı sancıların başlaması için. Ama hemşire o kadar canımı acıttı ki saat başı yapılan açılma kontrolleri de cabası. Sancılar dayanılabilirdi. Akşamüstü 5-6 gibi fitil çıkarıldı suni sancı bağlandı. Fitil çıkarılırken doğuruyormuş gibi hissettim o kadar canım yandı ki. Sancılar artmaya başlamıştı saat başı açılma kontrolleri de devam ediyordu. Akşam saat 10a geliyordu açılmam 5 cm olmuştu. Sabah zaten 2 cm vardı 10 saatte +3 cm açılmam olmuştu. Yemek de yedirmiyorlar sezeryan olma ihtimaline karşı. O kadar güçsüz düşmüştüm ki. Sancılara değil de açılma kontrollerine dayanamadım bitkinlik de var tabii. Dayanamadım beni sezeryana alın dedim çünkü daha +5 cm açılma gerekiyordu ve 10 saatte ancak ulaşmıştım bu açılmaya. Gece saat 10 gibi ameliyathaneye alındım spinal anestezi oldum. Bu işlem de zordu hareket etmemek gerekiyordu. Damardan da biraz sakinleştirici verdiler 5 dk uyumuşum 22.22’de bebişim doğdu ağlama sesine uyandım 🥹 normal doğum ya da sezaryen fark etmez o kadar güzel bir duyguymuş ki. Bebeğimi sarıp yanıma getirdiler yanağını yanağıma koydular o kadar güzel bir andı ki🥹 bugün 14 günlük oldu bile 🥹 sezaryen sonrası toparlanmak çok zormuş ama kızlar ben hala tam toparlanamadım, otururken kalkarken çok zorlanıyorum.. hele ilk gün ayağa kalkıp yürümek çok çok çok zordu. ilk günler kalkıp bebeğimi kucağıma bile alamadım hep emzirme yastığı önümde annemler uzattı bebeği bana. Bu yüzden bende bi yetersizlik duygusu oluştu şimdiden. İnşallah rahatça oturup kalkabildiğim bebeğimle istediğim gibi ilgilenebildiğim günler de gelir. Mesela yan dönemiyorum yatakta hala, bir akşam da kayınvalidem almış bebeği bana arkasını dönmüş yatmışlar benim yatağımda. Ben uyanınca gördüm ve bu manzarayı görünce ağladım. Ertesi gün eşime söyledim daha ben bebeğimle o şekilde yatamadım diye, sonra uyardı annesini. Yardım istediğimiz zaman çağırırız gelmesin odaya her seferinde dedim. Ama kadın hala dinlemiyor anne git içerde yat sen diyorum yok yok ben Burda başınızda beklerim diyor, emzirirken zaten sürekli başımda. Bunalttı beni yani, azcık iyi hissetsem dikişler zorlanmasa bebeğimle tamamen kendim ilgilenebilecektim.. şansınız varsa normal doğurun kızlar. Toparlanması daha kolay oluyormuş. Hem doğum hikayesi hem de şikayet gibi oldu bu, okuduysanız hakkınızı helal edin🌸