Merhaba kızlar,bu kadar erken bir haftada doğum hikayemi paylaşacağımı hiç düşünmezdim ama aranızdan birine bile güç verebilirsem mutlu olurum diye anlatıyorum. 9.haftamda 1 kez kanamamın olması ile başlayan plesanta previa totalis sürecim evden doktor kontrolleri dışında çıkmayıp sürekli yatarak geçen 4 ayın sonunda 23+0’da su gelişi ile birlikte hastaneye yatışımın yapılması ile 15 gün daha devam etti. Bilenler bilir plesanta previa totalis olan bir gebeye vajinal doğum önerilmez bebeğin eşi önden geldiği,aşağıda olduğu için. Hastanede her ayağa kalktığımda da yatarken de suyum gelmeye devam etti 16 gün boyunca her lavaboya kalkışım dualarla, korkuylaydı. Kontrollere(ultrason,nst tek toka) tekerlekli sandalyeyle minimum hareket ile gidiyordum.Her geçen gün, dakika suyum azaldı, doktor artık gebeliği sonlandırmamız lazım, enfeksiyon riskiniz var kullanmadığımız antibiyotik kalmadı diyordu. Bu haftalardaki bebeğin yaşama ihtimali çok düşük, yaşasa da sağlıklı olacak mı, sosyal medyada, haberlerde görüyorsun ama oransal olarak kaçta kaç, neler yaşıyorlar bilmiyorsunuz, suni sancı verip vajinal doğum yapalım 2.gebeliğin için en azından umudun olsun sezaryen yapılmaya değmez 24-25 haftalıkta dedi. Günlerce bu ve benzeri şeyler duydu kulaklarım, doğum değil gebeliği sonlandırma olarak baktılar hep. Ama her sabah ultrasonunda kızımın kalp atışını da duydu kulaklarım. Tekmelerini hissederken nasıl vazgeçebilir ki insan. Eşimle birlikte doktorun odasına gidip sezaryen olmak istediğimi söyledim. Son 2 gün kanamam da gelmeye başlayınca doktor daha fazla zaman kaybedemeyiz suyun çok azaldı diyip ertesi güne doğuma alabiliriz 12den sonra bir şey yiyip içme dedi. 25+0da sezaryene alındım, Spinal anestezi yapıldı, 12gibi girdim ameliyata 13.32’de 600 gr doğdu kızım, öyle hayallerimdeki gibi ten teması falan olmadı, görebilir miyim dedim göstermediler bile haklı olarak, kalbi durmuş ona müdehale etmişler her saniyenin önemi var sonuçta o an,plesanta previa dolayısıyla kan kaybım olmuş ama doktor tahminimden daha iyi geçti ameliyat dedi. Bebeğimin çıkarılma anını hissettim, o boşluk hissini yaşadım. Sonra hastanenin politikası gereği 1 gece yoğun bakımda müşehade altında kaldım, telefon hiçbir şey yok bebeğimden haber de yok, süt sağma makinesi getirdiler koydular yanıma, “sütün gelmez 25. haftada doğum yaptığın için ama vücudun en azından doğum yaptığını anlasın sağ” dedi gitti hemşire, sağmaya dair hiçbir şey bilmeden, hiç görmediğim bebeğime süt sağdım canımı acıta acıta, 3cc falan süt geldi eşime ulaşmaları için yalvarmalarım sonunda bebeğimin yaşadığını öğrendim ve süt geldiyse getirsinler demişler, hemşire yolladı sütü. O gece kızımın akciğerleri kalbi bir sürü sıkıntı olmuş,bebeğimi 3 gün boyunca hiç göremedim başka hastanede olduğu için çıkmama izin vermediler, fotoğraf çekmek yasak olduğu için ekrandan bile göremedim. Şu an kızım 33 gündür yoğun bakımda küvezde entübe, akciğerlerine 2 kez tüp takıldı, enfeksiyonla, böbrekle, kalple mücadele ediyor ama gücüne hayranım. Allahım nazarlardan korusun.🧿 Sağlıkla en kısa zamanda kavuşmak için dua ediyorum. Sizin de dualarınıza duacıyım 🙏✨