Burada bir çok gebe&anne arkadaşımla konuşma fırsatım olmuştu, hatta @kavalakurabiyesi ile aynı gün olacaktı doğumumuz, normal doğum istediğime dair, başından beri onun için niyetlendim, doktorum da çok destekçiydi ancak haftam ilerlediği halde sancı, kasılma, ağrı, nişan, su gelmedi. Çatı muayenesi yapıldı 39+3 te, “Açılma yok, bebek kanalda değil, yumuşama yok” dedi hocam.
Bana sordu “Ne istersin, suni sancı ile haftaya Perşembe / 12 Mart’ta deneyelim istersen, istersen de aynı gün sezaryen devam edelim” dedi.
Son 10 gündür göğsümün altına kemikleri battığı için canım çok acıyordu, bir de gece sağdan sola dönmem bile artık çok sıkıntılı olmaya başladığı için uyku sürem 2 saate düşmüştü, ben de 40.haftayı bulmuşken, “Tamamdır hocam, yetsin artık sezaryen devam edelim” dedim çünkü uzun süre progestan kullandım ve biliyorum ki bu ilaç açılmayı ve yumuşamayı geciktiriyor, bunu beklerken süre ilerliyor, süre geçtikçe 41-42.haftalarda kakasını yemesinden ve kordon dolanmasından tedirgin oluyorum derken heyecandan çok bıkkınlık yaşayarak doğuma gitmek istemedim ve kararım netleşti..
Anestezi için kanımı verdim, saati kararlaştırdık, 12 Mart Perşembe günü sabah 08:00 de / 40+1 de sezaryene alınacaktım. Umarım bebeğim ve ben sağ salim kavuşuruz diye 1 gece öncesinde uyumadan doğuma gittim🌸
Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim;
Kartal Acıbadem mükemmel bir doğum hastanesiymiş, kontrollerde de çok çok memnundum ama böyle bir 5⭐️lı hizmet, hemşire ilgisi, temiz kocaman bir oda, mis gibi yemekler beni fazlasıyla şımarttı. (Eşim de Şubat sonu orada ameliyat olmuştu ama gece yatışlı değildik, o zaman da tüm gün hasta olarak O’na da refakatçi olarak bana da gelen giden yemeğin, ara öğünün, odayı ziyaret eden hemşirelerin, diyetisyenlerin şaşkınlığındaydım, bende de aynisi ve tabi daha daha fazlasi oldu.)
Sabah yatışım oldu, damar yollarım 2 elden de açıldı. Son NST’ye baglandım, o an duygulandım, “Artık son defa sana dışarıdan bağlanıyoruz annecim birazdan kavuşacağız” diye düşündüm. Sancım yine yoktu🙈Doktorum geldi, ailemle & eşimle vedalaştım, bana yol göründü..
Ameliyathanede belki 15 kişi vardı. Herkes güleryüzlü, ilgili, ama maskeli ve herkes aynı gibiydi😂 Anestezi hocam geldi, spinal için beni oturttu, omuzlarımı iyice düşürterek kambur durmamı istedi, beni karşıdan bir hemşire tutarken hocam iğnemi yaptı, bir ısı hisettim, “Evet “ dedi “Doğru”, sonra elektrik çarptı gibi oldu bacağıma, “Evet “ dedi “Bu da doğru” ve işlem tamamdı. Sıfır hissiyat ile sedyeye yatırıldım. Doktorum geldi, bezler çekildi perde gibi araya, kollarım bağlandı, herkes konuşmaya başladı, sanki “Eee sen nasılsın daha daha” der gibi bir halleri vardı, aklım bebekte ve sudaydı. O kadar susadım ki anestezi hocama abartmıyorum 20 defa “Hocam suuu” demişimdir. Adam en en en sonunda artık, “Burada su yok, çıkınca vereceğizzzzz” diyerek e artık anla be mübarek demek istedi. Neden bilmem çöllerde 40 gün susuz kalmışım gibi bir his geldi bana🥹😂
O arada işler başlamış çoktan, bir şeyler oluyordu da bende his olmadığından yada etraf kalabalıklığından veya aklım bebekte diye heralde ben yemin ederim anlamadım, hissetmedim ne itiş ne çekiş , kaldı ki hocam “Bak bizim yaptıklarımızu böyle hissedebilirsin” diyip omzuma nasıl bir his olduğunu anlamam için tarifle dokundu ama yok hissetmiyordum.
Bir yandan nabzıma baktım, tansiyonuma, hepsi gayet normaldi, e hadi nerede derkeeen canım hocam bizim cimcimeyi perdenin üzerinden gösterdi, evlatçığım maximum reklamı gibi eller kollar X şeklinde çığlık kıyamet geldi. Şoka girdim, neresine bakacağımı şaşırdım, tarifsiz bir his, etrafta O hariç hiçbir ses yok kulağınızda, ne o insanlar ne konuşmaları, bomba patlasa duymazsınız gibi, gözünüz kulağınız sadece bebeğinizde, dünyada o an sadece 2 niz varsınız gibi bir an..
Sonra havlu battaniyeye sarılı şekilde getirdiler, başında beresiyle, “Haydi annemiz emzirelim” dediler. Tabi yatıyorum, kollarım bağlı, nasıl olacak derken, sağ omzumun üzerinden getirdiler kızımı, göğsüme uzattılar ve evlatçığım mıknatıs gibi benimle buluştu ve emmeye başladı göğsümü, o sarı sütü gördüm ben de ağzında, sonra aldılar ağlaya zırlaya gitti bizimki ölçüme - temizlenmeye - giyinmeye.. O an idrak ettim ki biz gerçek dünyadayız, bir başladım ağlamaya, öyle böyle değil😂😂😂😂
Hocam “Hadi kapatıyoruz biz, sen biraz dinlen” dedi bana. Sanırım yarım saat sonra işleri bitti. Hemşirelerden biri “Göbekadı Yaren olsun mu benim adım” dedi. Diğeri “Yok benimki olsun” dedi, gülüştük. Herkese teşekkür ettim beni çıkarttılar, ayılma odası denilen bekleme kısmına gittik. Ben peş peşe 2 bardak su içtim, midem bulanmadı hiç. Konuştuk hepsi tek tek sorular sordular, baktılar iyiyim, sanırım 10 dk sonra odama gitmek üzere oradan ayrıldık. Odaya geldiğimde tabi ailem & eşim bebişi çoktaan görmüşler, hemşireler camdan göstermişler. Ben gelince bebek de peşimden geldi. Pembe, kundaklı dürülü bir bebek, benim bebeğim! 🐥🫶🏻🩷Anlıyor gibiyim anlamıyor gibiyim. Sonda takılmış farkında değilim, belden aşağısı kesinlikle yokk. Serumlar bağlandı, ağrı butonu verildi, zihnim de spinallenmiş gibi, “Ben az önce hamileydim, 9 aydır da hamileydim, ne ara doğurdum diye güncelleme yapmaya çalışıyor, bir yandan gözlerim gördüğün bebek senin diyor, kalbim pır pır ediyor, annelik ciddi ciddi yükleniyordu o anlarda..
Emzirdim, az geldi tabi, yanımda mama götürmüştüm, hastane de veriyormuş zaten aynı markayı, sarılık olmasın diye emzirdim ve mama verildi 2 gün, işitme vs testler yapıldı, topuk kanı alındı. Hepatit B aşısı 1.dozu vuruldu dogdugu gün.
İlacın etkisi zamanla geçmeye başladı, bir yandan emzirdiğiniz için her emzirmede rahme sinyal gidiyor iyileş diye, haliyle sızı yapıyor ama bilin ki bu tedavi edici bir şey, emzirmek hem bebeğe iyi hem anneye. Her emmede rahim de küçülmeye başlıyor bir yandan. Bu yüzden o sızılara sevinin🌺
Agrı butonuna 40 defa da bassanız en fazla +1 doz agrı kesici veriyor ve 40 dk lık sürenin dolmasını bekliyor, ara işlemleri dikkate almıyor. Plasebo etkisi olarak basmanızda sorun yok tabi😂
Agrıdan öldüm diyemem, dikişler zaten bantlı, bacaklar zaten hissiz, aklım da zaten kızımdayken vallaha ben bir şey hissetmedim. Aynı akşam yürüdüm, “Kakanı yapman/gaz çıkartman” lazım dediler. Koridorda sağa sola yukarı aşağıya yürüdüm. Yere bakmadan dik yürüyün , dik durdukça size çok iyi geldiğinin ve hızlıca toplarlandığınızın farkına varacaksınız.
lk kalkışta bir sızlama var ama diyorum ya aklınız başka yerde 1 sn de atlatıyorsunuz. Yani bende öyle oldu.
Akşam tek başıma kalkmak istedim başımda 3 hemşire vardı ve zahmet verdiğimi hissettim. O yüzden hızlıca toplarlanmak istedim.
5 yıldızlı bir otel mantığındalar, menü tam emziren anneye uygun. Hoşaflar, lohusa şerbetleri, çaylar, laktozsuz yoğurtlar, bilmem ki daha ne sayayım.
Anne-baba yemeği özel masayla, ısıtıcılı fırınla geldi, saatine kadar sordular kaçta getirelim diye, kuaför geldi fönümü çekti. İlk duşum için beni yıkamaya geldiler. Bebek hemşireleri 2 saatte bir gelip emzirmeme yardımcı oldular. Sarılıktan korumak için “Yorulduysanız biz bebek odasına alalım siz uyuyun biraz” dediler. Bebekle çok nazikçe ve deneyimli bir şekilde ilgilendiler. Hastaneden çıkarken tek tek yeniden anlattılar neyi nasıl yapmalıyız diye. Çok sabırlılardı.
Çıkışta hocam Geralgine-K ağrı kesici hap ve Voltaren fitil verdi. Odada da aynıları kullanıldı. Fitili hastanede de evde de 1 defa kullandım. Mükemmel bir şey. Habire ilaç almaktan çok iyi. Geralgine de kafeinli diye şak diye kesiyor. Evde olması gereken ilaçlarmış, öneririm.
Ben size ancak yazabildim ama biz bugün 32 günlük olduk, zaman çok ama çok hızlı akıyor. Daha dün gibiydi her şey.. Bir doğsun diyordum, şimdi bir beslensin bir uyusun diyorum. Uykudayken özlüyorum. Mıncırarak sevmek istiyorum, sabretmem gerekiyor. Her gün bir mimik jest yapıyor. Elleri ayakları büyüyor, size tepki vermeye başlıyor. Sevginiz artıyor. Bir O bir siz olsanız dünyada olur gibi hissettiriyor. Bütün bunları konuşmadan ve yazmadan sadece kalpten kalbe hizalanmış bir bağlantı ile yapıyor. Ve mucize işte burada başlıyor! Darısı her isteyenin başına. Hikayeme ortak olduğunuz için teşekkür ederim🩷