Selamm kızlar bugün tam 10 günlük olduk ama ancak yazabildim buraya 9 aydır bekledim bunu yazmak için çok şükür bize de nasip oldu 🥹 Geçen hafta perşembe günü buraya post açmıştım 2 cm açıklık ve yüksek sancılar diye, 39+6’da sabah 10 gibi kontrol sonrası açılmam olduğunu gördük ve doktorumun rahimi uyarması sonucu sancılarım başladı. Açılmayı ve sancıları daha rahat tolere edebilmek için bebekte de bir sorun olmadığı için eve geçtim ancak eve geçerken son nst de sancılarım o kadar yüksek ve güçlüydü ki ben de hissediyordum gecesine doğururum diye doktorum ve ben çok emindik. Hatta doktorum o gece uyumayıp beni bekleyeceğini kesin doğum olucağını rahim ağzının çok aşağıda olduğunu söyledi sevinçle çünkü ben haftam artık dolduğundan dolayı doktoruma sürekli yalvarıyordum resmen doğumu başlatalım diye. Neyse eve geçtik ve evde sürekli aktif bir şekilde sancıları geçtim sıklığı 10-12 dk arasıydı, pilates topu, merdiven, ışık duş ne varsa bedenimi hazırlamaya çalıştım psikolojik olarak da çok hazırdım sancılar çok zorlamaya başladığında gece 8 dk ye bir düşmüştü ama asla daha aşağısına düşmedi. Hatta bu sefer tekrar arası uzamaya başladı. Enerji toplamam lazım diye kendimi zorla uyuttum çünkü zorlanmaya başlamıştım artık neredeyse 12-13 saat boyunca sancı çekiyordum. Uyumadan önce de doktoruma haber verdim sıklaşmadığını söyledim. Bu arada gündüz de nişanım gelmişti. Doktorum da kendimi iyi hissediyorsam ve bebek hareketleri normalse sabah muayeneye gelmemi söyledi ve her şey normal göründüğü için uyudum biraz ama tabi sancılarla ne kadar olabilirse… Ertesi gün uyandığım birden sancıların arası daha çok uzamaya başladı tekrar 20 dk lara çıktı ve sabah 11 gibi doktorum hastaneye geçmem gerektiğini söyledi. O sırada bebeğimin hareketlerinde biraz yavaşlık hissettim direkt doktoruma ilettim tabiki. Hızlı bir şekilde hastaneye geçtik ve uzun bir nst sonucu bebeğimin sancıları tolere edemediğini strese girmiş olabileceğini veya mekonyum yutmuş olma olasılığı olduğunu söyledi doktorum. Çünkü ben bile az çok fark ettim kalp atımları düzgün değildi ve hareketleri çok çok azalmıştı. O anki kalp çarpıntımı yaşadığım duyguyu tarif edemem, gerçekten Allah hiçkimseyi evladıysa sınamasın. Hızlıca bir açıklık kontrolümü yaptı ve o kadar sancıya sadece 4 cm e ulaşabildiğimi söyledi. Bebeği riske atmak istemediğini hemen sezaryene almak istediğini ama yine de kararı bana bıraktığını söyledi, bilen bilir aylarca vajinal doğum diye gerçekten kendimi hep buna adapte ettim (ameliyat ve herhangi bir anesteziden oldukça korkuyorum) ona göre vücudumu ve psikolojimi buna hazırlamıştım o an panikten öleceğim sandım ama ne anestezi korkum ne ameliyat korkum hiçbir şeyi gözüm görmedi ve asla bebeği riske atamayacağımı hemen almalarını söyledim. Bunu söylememin ardından 15 dk içerisinde doktorumla birlikte ameliyathanedeydik. Hastanenin kuralları gereği eşimi de yanıma almadılar. Sağolsun doktorum sadece doktor değil bir anne bir abla oldu bana tüm stresimi tüm paniğimi aldı benden. Sakinleştirici istemiştim inanın onun sayesinde gerek bile kalmadı. Spinal iğnenin acısı asla yok sinek ısırığı kadar bile değil zaten iğneden sonra 5 dk bile sürmedi uyuşmam doktorum kısaca bir kontrol etti uyuşup uyuşmadığımı. İnsan birazcık tedirgin oluyor tabiki sesleri ve dokunuşları hissettiğimiz için ama inanın bebek çıktıktan sonra ki zaten 4-5 dk sürüyor çıkması ağlamasını duyduğunuz an ne korku ne panik hiçbir şey kalmıyor. Korktuğum kadar asla olmadı çok şükür bebeğim de doğduğunda iyiydi doktorumun tahmin ettiği gibi biraz mekonyum yutmuştu ama tehlikeli miktar değildi hemen gereği yapıldı 1-1.5 saat kadar yenidoğan bakımda kaldıktan sonra sağlıklı bir şekilde yanıma gönderdiler hemen. Çok şükür biz kavuştuk birbirimize de hemen alıştık Allah hepimizin gönlüne göre versin ve kucağımıza sağlıcakla almayı nasip etsin 🤍