Umarım hikayem benim gibi kafasında bin türlü senaryo dönen hamile arkadaşlarıma ilham olur 💗
Benim bebeğimin boynunda kordon olduğu için sezaryen kararı almıştık, ameliyat günü yani cuma günü zaten halihazırda sancılarım da başlamıştı aynı gün. Sabah 9 da yatışım yapıldı. Ardından ameliyathaneye alındım, spinal anestezi yapıldı gerçekten sinek ısırığı gibiydi asla kötü hikayelerden korkmayın kendinizi kasmayın. Önce belimden aşağıya sıcaklık hissetttim sonra Ayak parmaklarım uyuşmaya başladı ardından yukarı doğru uyuşukluk çıktı. Ama sanki karnım uyuşuk değil gibi hissediyordum anestezi uzmanına söyledim ayak parmağını oynatamıyorsan karnın da uyuşuktur dedi. Sonra sonda takıldı onu da hiç hissetmedim. 9:25 gibi Ameliyatım başladı gerçekten de hiçbirşey hissetmiyordum sanki beni gıdıklıyorlarmış gibi geliyordu. Karnımın boşladığını hissettim birden bıngıl bıngıl hissettim çünkü meğer o zaman daha kafası çıkmış 😂 Bu esnada hep dua ettim bildiğim tüm duaları çünkü ciddi anlamda stresliydim. Bebeğimin ağlamasını duyunca tüm stresim geçti sadece şükür ediyordum o esnada. 5 dk kadar bebeğimi temizledir bu esnada hep ağladı duyuyordum ağlaması ciğerleri için güzelmiş. Ardından yanıma getirdiler ten teması yaptık o an zaten tüm dünyadan sıyrılıyorsunuz ameliyat umrumuzda bile olmuyor. Sonra bebeğimi götürdüler benim ameliyatım 20-25 dk kadar devam etti bu esnada biraz baş ve omuz ağrım oldu o da normalmiş. Daha sonra beni çıkardılar çıktığımda bebeğim odadaydı. Bol bol temas ettik hemen sütüm geldi aynı saat emzirmeye başladım. Hemen hemen 3,4 saat sonra ayaklarımdan uyuşukluk geçmeye başladı. Ben hep oynatabildiğim kadar neremi oynatıyorsam oynatmaya çalıştım. Kalçama kadar hissettiğimde hep bacaklarımı kendime çek bırak hareket ettirdim. Bu kan pıhtılaşması olmasın diye önemliymiş. İlk kalkış yaklaşık 6 saat sonra oldu. Yataktan kalkmak gerçekten zordu ben eşimin boynuna sarılarak kalktım bence daha kolay oldu kola girmektense. Yaklaşık 1,5 metre kadar yürüdüm sonra yavaş yavaş açılmaya başlıyorsunuz. Ben hep fırsat buldukça yürüdüm odanın içinde hep tur attım yatmaya çalışmadım. Tuvalete de yatağa da oturup kalkarken hep eşimden destek aldım ilk gün gece sonra sabah kendim oturup kalkmaya başladım. Ben çok ağrı hissetmediğim için sadece bir kez ağrı kesici yapıldı. İstiyorsanız daha fazla yapılıyormuş ama ben hissetmedim. Adet ağrısı gibi kramplar hissediyordum o da pıhtı gibi kanamam geldikçe rahatladım. Yürüyüş kanamanın rahat olması içinde çok önemli. Ertesi gün hiç ağrım olmadı. Pansumanım yapıldı saat 13 de taburcu olduk. Eve geldim hemen duş aldım sütüm artsın diye. Akşamına adet ağrısı gibi ağrılarım oldu. Bugün 3. Günümüz, içimde sızlama hissediyorum ama dayanılmayacak gibi değil, yatağa yatıp kalkmak hala biraz zorluyor ama desteksiz yatıp kalkıyorum. Sütüm emdirdikçe arttı sadece emzirmeyle devam ediyoruz🙂
Hikayem bu şekilde asla gözünüzü korkutmayın benim korktuğum hiçbirşey olmadı, bol bol dua edin. Bu işin en zor kısmı bence emzirmek 🙂
Herkesin su gibi kolay doğumu olsun 💗