İlk bebeğimde doktoruma sonsuz güveniyordum. Damdan atla doğuracaksın dese atlardım. İlk gebeliğim olmasına rağmen bana sordu normal doğum mu istersin diye bende evet dedim. Ve tam 41+3e kadar alttan muayene bile etmedi. Sadece son haftalarda sık sık doktora gittim. 41+3 te sancım gelmeyince alttan muayene oldum ve rahim ağzımın ters yönde olduğunu bu nedenle doğumun başlamadığını söyledi. Ben müdahale edicem dedi. Bi işlem yaptı.2 güne doğumın başlar ve kanaman olabilir bu aşamada korkma dedi, eve gittim 2. Gün gece sancılarım başladı. Pazar günü sabah 5te hastaneye gittim. Ebeler beni görür görmez kanaman var hemen sezaryene alıyoruz dediler. Ben o sırada doktoruma aramıştım geliyordu. Geldiğinde bana baktı. Sen istiyorsan normal doğurabilirsin dedi. Bende istiyorum dedim. Çünkü kendi sancım acılıydı ama katlanılmayacak gibi değildi, gece 1 de başlayan sancılarımı 12 saat çekmeme rağmen açılmam 4 cm’de kaldı ve kendi sancılarım azalmaya başladı: doktor da suni sancı vermeye karar verdi. Sancıyı aldıktan sonra delirdiğimi hissettim. İnsanın çekebileceği bi acı değildi. O an hem kusuyor hem etrafımdaki insanlara vurmaya başladım. Doktora bana epidural yapman gerek dedim. Biraz risklerinden bahsetti ama inanın gözüm görmedi. O an beni öldürseler daha az acı çekerdim, eminim. Epidural aldım ve çok rahatladım. 2 saat sonra açılmam tam olmuştu. Doğum masasına gittim. Acılarımı hissetmeye başlamıştım ama tam anlamıyla değil, o nedenle ıkınma işini tam anlamıyla yapamadım. Bu da doğum sürecini uzattı ama bebeğime kavuştum.
Demem o ki doktoruna çok güveniyorsan kendi sancılarını beklemelisin. Suni sancı alacağına sezeryan doğur daha iyi.