dilekmom6
Ben anne olmayı şok istiyodum ama korkularımdan heyecanlanmaya sevinip tadını çıkarmaya fırsatım olmadı. 24+4 haftalık hamileyim. Çok şişmanladım. İlk 3 ay her yerim sivilceydi. Saçımı boyayamıyorum, kesemiyorum. Herhangi bir yerime herhangi bakım yapamıyorum. Lazere gidemiyorum. İstediğimi giyemiyorum. Her kafadan ayrı ses. Psikolojim zaten hormondan dolayı alt üst oldu. Sürekli aşı, tahlil, kan verme, ilaç-vitamin kullanma sorunu devam etti.
Ama anne olmanın hayalini kuruyorum şimdi. Alışveriş yapıyorum, kalbini dinliyorum, yüzü belirginleşti, tekmelerini hissediyorum, bazen geziniyo hissediyorum. O kadar heyecanlıyım ki. Hala inanamıyorum içimde can olduğuna. Çok güzel duygu. Çocuğu olmasınk isteyip olmayan ve ölenlere o kadar içim acıyo ki. Allah isteyip te bakabilecek herkese nasip etsin bu duyguyu. Her ne olursa olsun bu güzel hisler paha biçilmez. Daha doğmadan kendimden çok önemsiyorum.
Eskiden trendyol da hep kendime bir şey bakardım. Şimdi her yerde bebeğim için bir şeylere bakıyorum. Ve asla ben harcayamıyorum bebek yüzünden diye düşünmüyorum. Daha eğlenceli ve daha güzel.
Korkularım hala var ama Allah bebeğime sağlık ve ömür versin yeter.