Canım anneler, belki zaman zaman beni forumda görmüşsünüzdür. İlk gebeliğimi yaşadım ve şu an 14 günlük minik yavrumla hayatıma devam ediyorum. Sizinle birkaç tecrübemi mi desem yaşanmışlığımı mı desem paylaşmak istiyorum.Hamilelik sürecimde çok evhamlıydım hep bebeğime bir şey olur mu kaygısını yaşadım bazen inanamıyordum onu kucağıma alacağıma eğer sende bunu yaşıyorsan korkma bu çok normal bu kötü bir şey olacak da hissediyorsun durumu değil bu tamamen annelik içgüdüsü. Hamileliğim de çok ciddi sorunlar yaşamadım ama en ufak sıkıntı moralimi bozuyordu ve deli gibi araştırmalar yapıp kendimi yiyordum bunu yapıyorsan yapma demeyecrm ama en azından olumsuz şeyler okumamaya çalış ve doktorunun görüşünü sadeve dikkate al. Beni üzen insanları çok kafaya takıyordum sana takma demeyeceğim takacaksın biliyorum çünkü hassassın hormonların çok yüksek ama en azından şunu yap o insanları kendinden uzak tutarak ayıp olur mu diye düşünmeden gerekirse kendi kabuğuna çekil. Ve beni en çok yıpratan durumlardan biri doğum şeklin istediğin gibi olmayabilir. Bu en kötüsü olacak anlamına gelmiyor. Kendini iki doğum şekline de hazırla ve bil ki bazen kötü sandığın o kadar da kötü olmuyor. Ben sezaryen hiç istemiyordum çok korkuyordum kiloluyum vücudum kaldırmaz yapamam diyordum oldum ve asla tahmin ettiğim kadar zor olmadı. Ve sen asla sana daha yaşadığın ne ki daha zorları gelecek dediklerinde inanma çünkü zor dedikleri her şeyin yanında öyle güzellikler var ki sana o yetiyor. Bebeğini karnında sev. Doğsun kucağında sev. Kimseyi dinlemeden. Eleştirilere kulak tıkayarak. Sadece tecrübesine ve bilgisine güvenerek danıştığın kişilerle içine sine sine ilerle. Ve şunu bil eğer hamileyken ya da doğumda ya da sonra sende ve bebeğinde herhangi bir olumsuz durum olursa bunun suçlusu sen değilsin sadece nasip öyleymiş. Uzun lafın kısası sen ve bebeğin değerlisiniz siz birbirinizi sevin gerisi hallolur.