kendi çocuğunu gözünde aşırı büyüten annelere sinir olurdum mesela anaokuluna bırakıyor hüngür hüngür ağlıyor çok saçma gelirdi bir tek onların çocuğu var sanki çocuk da sanki cepheye gidiyor ne bu abartma derdim. emzirme konusunu beslenme olarak algılardım duygusal boyutunu abartanları anlamazdım. ya da işte yok ekran vermicem her şey organik olsun lafları çok abartı gelirdi ama 4 ay olacak hepsini anladım. önceden bakıcı da baksa ne olur ki diye düşünürken şuan anneme 2 saat baktırınca bile kaç kere iyi mi acaba diye düşünüyorum kimseye güvenemiyorum. emzirmek hele bambaşka bir şeymiş emzirmeyi bırakmaya hazır olmayan anneleri de anladım herkesi anladım yani. ben öncesinde daha çok kendim iyi olmalıyım ki çocuğa iyi bakayım diye düşünürdüm hala da aynı düşünüyorum ama çocuğa kendimi resmen feda edesin geliyor. geçen instaya bi foto koydum bebeğimle bir kaç saate alakasız şekilde yüzümde ağzımın etrafında bir yer morardı. baktım çocukta bir şey yok çok şükür öyle sevindim ki nazar bana değdi bebeğime değmedi diye😂 artık dua ederken bile hep oğluma okuyorum ona nazar değmesin istiyorum resmen kendimi unuttum. hep kınadığım çocuğunu bir şey zanneden kendini feda eden stereotip annelerden oldum resmen. bir de çocuk bakmak çok zormuş tek başıma baksam delirirdim gözümde hafife alıyormuşum çocuk bakmayı ama şimdiden ikinciden aşır gözüm korktu