Biraz uzun oldu ama hep hayalimdi buraya doğum hikayemi yazmak:
Beni bilen bilir, kaç haftadır bebeğin gelmesi için bekliyordum🥲 Ben de eşim de normal yolla olmasını çok istedik ama bizim kızımız biraz inatçı çıktı ve gelmek istemedi 🙂↔️😬 41. haftayı da bitirdikten sonra doktorum artık beklemeyeceğini ve yatışımın yapılmasını söyledi biz de mecburen kabul ettik. 37. haftamdan itibaren normal doğumu başlatacak neredeyse tüm yöntemleri düzenlice yapmama rağmen maalesef ki açılmam hep sıfırdı.
Pazartesi günü sabah saat 9’da yatışım yapıldı, doktorum gelmeden önce tok gel dedi, öyle de yaptım. Ben önce normali denemek istedim belki vücudum olumlu etki verir açılmam olur diye 🫠🥲 Alttan fitille başladı ve 2 saat sonra da serumla suni sancı vermeye başladılar. Sabah saat 09.00’dan öğleden sonra saat 16.00’a kadar suni sancı aldım ve maalesef yine açılmam bir parmağı geçemedi. Doktor en son muayene ettiğinde bebeği de düşünerek hareket edelim, kalp ritimlerini tehlikeye atmaya gerek yok dedi. Eğer suniyle devam etmek istersen sürecin uzayacak dedi 🙄🙄. Belki de ertesi güne kadar suni sancı alacaktım hem o ağrılı süreci istemedim (çünkü sıfır açılma ve sıfır sancıyla alınca vücudum şok geçirdi resmen ve ağrı eşiğim çok da düşüktür) hem de bebeğimi tehlikeye atmak istemedim. Her şeyde vardır bir hayır diyerek sezaryeni kabul ettim. En çok da korktuğum şey saatlerce suni aldıktan sonra sezaryene dönmesiydi ama maalesef demek ki normal doğum kısmette yokmuş 🥹🥹🥹. Hemen evraklar geldi imzaladım. Tabi beni biraz korku sardı hayatımda hiç ameliyathanenin önünden bile geçmemişimdir. Ebeler geldi ve beni giydirdi artık hazırdım. Bir yandan da artık bebeğim geleceği için aşırı heyecanlıydım 🥰🥰😍😍. Bir yandan da içeride neler olacağını bilemediğimden korkularım vardı. Bende panik atakta var tabii. Neyse ameliyathaneye alındım, doktorum eşimin de eşlik etmesini istedi bana destek olması için. İçeride bana spinal yaptılar ama tabi ben süreci doğru yönetemedim korkularımı yenemedim 🐣🥲 Panik atak da olunca baya bir uğraştılar uyuşmam için. Önüme perde çektiler ama ben herhalde spinalin etkisiyle aşırı bir titredim doktor normal dedi. Ordaki personeller ebeler doktorlar aşırı ilgiliydi. Hep sakinleştirmeye çalıştılar kendi doktorum da zaten korkma kendini bırak beş on dkye bitecek dedi. Ameliyat başladı ama ben hissediyordum olanları çekiştirmeleri o yüzden genel anestezi istedim ve sonrasını zaten hatırlamıyorum 🤓Spinaleden genele dönünce eşimi de almamışlar tabii içeri. Bebeğimi 15 dk almışlar. Ben de bebekten yarım saat sonra çıkmışım, dikişler toplama vs derken. En son gözümü açtığımda bekleme salonu gibi bir yerdeydim ama tabii narkozun etkisiyle anlayamadım nerede olduğumu. Sadece ordaki personellere yarım yamalak bir şeyler sormaya çalıştığımı hatırlıyorum. Galiba bebeğim ve eşim nerde diye sormuşum . Ebeler geldi hemen beni odama aldılar. Odaya geldikten beş dk sonra da eşimle kızım yanıma geldiler. O anı çok hatırlamasam da bebeğimi kucağıma verdikleri anı net hatırlıyorum☺️☺️. Aşırı duygusal bir andı, her şeye değdi dedim sonunda her şeye değdi. Şükürler ettim rabbime 🤲🙏Artık her şey bitti ve ben bebeğime kavuştum dedim. Hatta bu benim bebeğim mi, ben aylarca karnımda bunu mu taşımışım diye ağlamışım🥹🥹🥹. Narkozun etkisiyle hatırlamıyorum oralarını. Annem bahsetti 😅😇
Sonra titremem biraz daha devam etti ama normalmiş zaten anestezinin etkisiymiş. Eşimle annem hemen sakinleştirdiler beni, bebeğimi de kucağıma verince sakinleştim. Emzirdim hemen, minik tontonum da zaten hemen kavrayıverdi memeyi.
Ameliyattan sonra dikiş yerleri ağrıdı ebeler biraz zaman geçtikten sonra damar yoluyla ağrı kesici verdiler. Sadece o ilk ayağa kalkış anı cidden ağrılı oluyor ama ebenin talimatlarını dinlerseniz o da hızlıca geçiyor.
Doktorum geldi beni de bebeği de muayene etti, her şey yolunda dedi, bol bol yürü ki gazın çıksın dedi 😅😅😅
Yürüyüş yapa yapa açıldım, şimdi kendi başıma yavaş yavaş da olsa yürüyorum şükür.
Sütüm biraz az ama sıfır da değil ve ben hiç pes etmeden bebeğimi emziriyorum. 2 günde artış olduğunu kendim de görebiliyorum. Çocuk doktoru muayene etti ve takviyeye izin verdi. Takviyeden önce bir 15 dk ben emziriyorum ardından da ebeler mama getiriyor ve kızım doymuş oluyor. 🥹🥹
Şu anda yanı başımda, çok ama çok değişik bir hismiş. Annelik bambaşka gerçekten hiçbir acı gözünüzde büyümüyor artık.
Bugün de taburcu olup artık evime gideceğim, çok şükür ki ben de bebeğim de sağlıklıyız.
Rabbim tüm bebek yolu bekleyen annelere yardım etsin inşallah.
Korkmayın hiç öyle veya böyle bu bebekler geliyor dünyaya. Sonrasında kokusunu alınca zaten her şeyi unutuyosunuz. 🩵🩷🤍