Handaaan şuanki devirde şartlar öyle gerektiriyor ise yapacak birşey yok tabi ki ilk 1 2 sene gelişim davranış bakımından çok önemli ilgiye sevgiye doyması için . Şöyle bir örnek vereyim arkadaşımın dükkanı var esnaf ilk çocuk emmediği için mamayla büyüdüğünden 40 ından itibaren çalıştı neyse o zaman bebekti çocuk oldu 1 yaş e yine aynı baba vardiyalı iş anne sabah 9 10 akşam 8 onda da aile ortamı kurup çocukla ilgilenmek yok eve giderken 1 poşet abur cubur sınırsız oyuncak = ilgi olarak karşıladılar . O çocuk şuan 8 yaşında hâlâ ağlayarak istediğini yaptırma , sınırsız para harcayışı , yaramazlık desen hâlâ ve ilgiye aç . Üstüne bir de bi çocuk daha yaptılar bu emiyor şimdi o da babanne anane arasında büyüyor yaklaşık 40 itibari ile . Çocuktan kaçıyorlar gezmeye giderken çocuklarsız , misafirlikler çocuklarsız , o çocuklu olan bölümlerin çoğu kavga kıyamet 1 yaşına girdi geçmiş de olabilir annesine anne demiyor meme Diyor çünkü sadece emerken bağları var . Ben çok üzülüyorum ikisine de seviyorum ediyorum yavrumla olmuyor bu işler . Bu arada iş yeri çocuğa 10 dklık mesafede . Bir de tam tersi örneğim var yine küçükken çalışmak zorunda kalan biri bunlar ise işten gelip geri kalan vaktini çocukla kaliteli vakit geçirmek için harcayan , kuralları olan , çocuğu yük görmeyen ebeveynler . O çocuk da büyüdü 4 yaşında anne babasının çalışması gerektiğinin de farkında ama işe gidiyorlar diye bağlarının kopmayacağını da biliyor , farkında . Evet şartlar zor ama birşeyleri değiştirmek bizim elimizde . Siz çocunuzla o dengeyi kurabilecekmisiniz bi deneyin ama en azından 1 yaşına kadar idare edebilecekseniz daha iyi olur .