Hamileliğimin 2. Tremesterındayım. Ve 14. Haftada 2. Tremester başlamasına rağmen 21. Haftanın ortalarına kadar pek kendine gelemedim. İnsanlar midem bulanmıyo ve kusmuyorum diye hamile gibi değilsin ne güzel. Senin bişeyin yok deyip duruyolardı.
Baş dönmesi, panik atak, yorgunluk, uykusuzluk, bi sağa bi sola dönüp uyuyamama, nefes alama, burun tıkanıklığı, duygu değişimleri, korku, sık sık tuvalete gitme, ağrılar, sivilceler, iştah artışı, vücudun birden değişmesi insanların gözüne gelmiyodu. Tembelsin, o kadar uyuma başın ağrır, hareket etmen lazım falan diyolardı. Evin işleri bile gözümde o kadar çok büyüyodu ki yerimden kalkmak bile istemiyodum. Sürekli başkaların hamileykenki dayanıklılığıyla kıyaslanıp suçlanıyodum. Ben de kendimi çok suçladım. Ve benim midem bulanıp kusmadığım ve erken iştahım arttığı için birden kilo aldım. Ben hamile olmama rağmen kilo aldın deniliyodu. Kendini o kadar yetersiz ve suçlu hissettim ki anlatamam. Kafamı bile kaldıramıyodum. Bi de misafirliğe gelip hizmet bekleyen ahali yok mu ıyy anlatamam. Bi de ağır grip olduğu gün geldikleri de oldu. Neyse, öyle veya böyle geçti.
Şimdi enerjim yüklendi çok şükür. Yeni yeni kendime geliyorum. Ama canım istediği gibi davranıyorum. Asla misafir kabul etmiyorum. Kaf etmeye kalkanlara misliyle cevap veriyorum. Ve kocama hünerlerimi göstermeye başladım. Evlenir evlenmez hamile kaldığım için çoğu zaman yemek bile yapmıyodum.
Önerime gelelim. Canınızın istediği gibi davranın ve kendinizi sakın suçlamayın. Meğer ben tembel ve suçlu değilmişim demeyin sonra. Tabi kişiden kişiye değilebilir ama en yorgun olunan dönemlerden biriymiş ilk dönem ve bu normalmiş. Ben de sizin gibiyim. Yalnız hissetmeyin. Öpüyorum tüm anne ve anne adaylarını. Ben üzüldüm, kimse üzülmesin.💐