Alpker yardım etmek isteyip yapay zekaya danıştım
Tamam. Daha düz yazıyorum.
Yaşadığın şey çok normal ama çok zor. 2 yaşındaki çocuk kardeşi sevse bile öfkesini kontrol edemez. Sana kızınca en zayıfa yöneliyor. Bu kötü çocuk olduğu için değil, duygusunu yönetemediği için.
Vurduğunda kısa ve net ol:
“Vurmak yok.”
Uzatma, açıklama yapma, ayır geç.
Gündüz için şunu dene: onu oyalamaya çalışma, seni taklit etmesine izin ver. Bez ver masa silsin, çamaşırları sepete atsın, mutfakta plastik kaplarla oynasın. Yanında olman çoğu zaman yeterli oluyor.
Ev gerçekten ikinci planda kalabilir. Bu dönem düzen dönemi değil, hayatta kalma dönemi. Kendini hem anne hem ev hanımı olarak tam hissedememen çok normal çünkü iki işi de tam yapmak bu şartlarda mümkün değil.
Parkta tek başınıza geçirdiğiniz 1 saat sana iyi geldiyse, demek ki ihtiyacın olan şey bu: planlı birebir zaman. Haftada birkaç kez kısa da olsa.
Eksik değilsin. Yorgunsun. Bu geçici bir dönem.