merveasd abimle aramda 9 yaş var tek çocuk gibi büyüdüm yaş farkından dolayı berbattı sürekli ağlardım yalnızlığımdan ötürü yani ergenliğe kadar ağladım diyebilirim her birinden kazık yedikçe akşam evde kimsesiz kaldıkça ağladığımda rehberde arayabileceğim bi kardeş bulamayınca daha da kötü olurdum iliklerime kadar hissediyordum yalnızlığı abimle hala sıkı fıkı değiliz yaş farkından ve yaşantılardan ötürü ben kardeşim olsun çok istedim çok ağladım ama annem istemedi aslında olmuş hamile kalmış ama aldırmış aldırmasa benden 2 yaş kücük olucakmış keşke yapmasaydı benimde 3 yasında bir kızım var en basından beri ya 2 cocuk ya hiç çocuk diyerek bu yola girdim kardeşsiz büyümesini asla istemiyordum hala istemiyorum 25 haftalık hamileyim dört gözle doğumu bekliyorum bana bişey olsa bile birbirlerine sırtlarını yaslayabilirler başkasına ihtiyaç duymazlar kol kanat olurlar inanıyorum herşey yetiştirmekte bitiyor kardeşler arası düşman olanda çok buna zaman karar verir ben elimden gelenin fazlasını yapacağım benim yaşadıklarımı yaşasınlar istemiyorum daha dün bile camdan çocuklara seslendi bakmadılar ses vermediler geldi ağlıyor paçamda anne benimle kimse arkadaş olmuyor benim neden arkadaşım yok diye dedim kardeş gelecek o sana arkadaş olacak çok seviceksiniz birbirinizi falan bu geçici bir dönem değil hayatın gerçeği ben hala eksikliğini yaşıyorum keşke telefonun ucunda bi kardeşim olsa diye