Hamileliğimin başından beri her iki doğum şeklinden de oldukça korkan biriyim doğumun yaklaştıkça stres yapıp geceleri neredeyse hiç uyuyamıyordum 39+0 doktorum sezaryen günü verdi . o gün geldiğinde çok fazla heyecanlıydım ama kaçış yoktu 😅 Ben doğumu çomü de yaptım doktorum ibrahim eren pekti
Sabah damar yolum açıldı kıyafetlerim çıkartıldı aradan çok zaman geçmeden beni ameliyathaneye aldılar içerde ameliyat masasına alındım ve anestezi doktor tarafından çok güzel bilgilendirilip rahatlatılarak spinal iğnem yapıldı ve gerçekten de dedikleri gibi damar yolu daha can acıtıcıydı 😅 spinal yapılırken sadece sakin kalmaya ve hareket etmemeye göstermek gerekiyor bir kaç saniye içinde beni hızlıca yatırdılar çünkü bacaklarımda çok hızlı bi şekilde sıcaklık hissetmeye başladım sonra sonda takıldı ama ben çoktan uyuşmuştum neredeyse hiç hissetmedim diyebilirim. Doktorum geldi ben hala tam uyuşmadığımı hissettiğimi düşünürken çekiştirmeler başlamıştı baskı ve çekiştirmeleri hissetmek rahatsız edici olsa da hiç acı yoktu. Anestezi doktoru hem yanımdaydı hiç ayrılmadı sürekli nasıl hissettiğimi sordu Beş dakika sonra kadar kızımın ağlama sesini duydum kızımın gerekli ölçümleri vs yapılınca yanağıma getirdiler o an ki yanak yanağa olan o duyguyu kelimelere dökmek imkansız🥹 onun iyi olduğunu görünce sesini duyunca 9 ay boyunca çektiğim tüm doğum korkum anında yok oldu
Çekiştirmelerden çok midem bulanmıştı miden bulanırsa söyle demişlerdi söyledim bişeyler verdiler damardan o da hızlıca geçti
Ameliyat boyunca Müzik açıktı hangi şarkıları istediğimi sordular beni dikerlerken hep birlikte müzik dinledik. Asistan doktorlar da çok tatlı dilli ve güleryüzlüydğ sohbet muhabbet eşliğinde bi 30 dakika kadar dikilme işlemin sürdü. Daha sonra sedyeye alındım ameliyathanenin dışında biraz ısınmamı beklediler battaniye ile sarıp 10 dakika kadar. Sonra odaya alındım ayaklarımı hissedince 4-5 saat sonra kadar su kahve sıvı tüketebileceğimi söylediler. Öyle de yaptım hoşaf ve su özelllikle bol içtim. Kahveye gerek duymadım ben de baş ağrısı hiç olmadı. Ayağa kalkmadan önce sondayı çıkarmak için geldiler rahatsız ediciydi ama bi kaç saniyelik bişey o da büyütülecek kadar değilmiş
İlk ayağa kalkma anından çok korktum ama tahmin ettiğim kadar zor değil yavaş yavaş acele etmeden kendimi zorlamadan hazır hissettikçe ayaklarımı kollarımdan destek alarak aşağıya sarkıttım ve sürekli karşıya bakarak yavaşça doğruldum. Zordu ama bi kaç küçük adımdan sonra daha da kolaylaşıyordu. Ağrı kesicilerin ve anestezinin etkisi geçtikçe ağrıları hissetmeye başladım 6 saatte bir gelip ağrı kesici yapıyorlardı bazen o 6 saat geçmek bilmedi doğrusu ama her saat başı5-10 dk yürümekte fayda var zor da olsa 2 gün sonra taburcu olduk eve geldik ben evde daha çok zorlandım çünkü artık ağrı kesici de yoktu ama sürekli hasta gibi yatmamaya koridorda küçük yürüyüşler yapmay özen gösterdim çok ödemliydim ayaklarım çok şişti onu da atmam gerekiyordu mecbur yürüdüm Bugün 1 hafta oldu eğilip kalkmada zorluk çeksem de ağrılarım büyük ölçüde hafifledi yara yerim kabuk bağlamaya başladı. Hala yan yatamıyorum.
Ayrıca sezaryen sonrası süt geç gelir muhabbetini de çok kafaya takmıştım hiç de öyle olmadı odaya geldiğimde emzirmeye başladım hemen hemşire geldi memeyi sıktırdı gayet de geliyor dedi.
Herkesin doğumu ve bünyesi o kadar farklı ki o yüzden kimseyi dinlemeyip kendi sürecimize odaklanmakta fayda var.
Bunu söyleyeceğimi hiç düşünmezdim ama doğum gerçekten en kolay kısmıymış arkadaşlar 😅 asıl olay 1 saat uykuya olan hasretle, emzirme savaşlarıyla, sürekli ama sürekli alt değiştirmekle neden ağladığını anlamaya çalışmakla başlıyormuş 😅