Berencim Bende tatlımı kucağıma alma hikayemi sizinle paylaşmak istiyorum arkadaşlar 😇 7 Mart’ta hastaneye kontrole gittik. Bebişimiz 4000 gr üstünde gözüküyordu. Doktor muhtemelen sezeryan olacaksın dedi çünkü her iki üç günde bir 100 gr artıyordu daha bir haftamız vardı. Anlayacağınız normal doğumumuz zor olacaktı. Nstye girdik kalp atışlarında azalma oldu. Sonrasında normal seyretti ama bu bizi endişelendirdi. Artık düşünmeye gerek Yok dedik ve sezeryan olmaya karar verdik. 8 Mart akşamı Saat 9 da ameliyathaneye girdim. Bebeğimi görmek istediğim için genel anestezi istemedim. İlk masaya oturduğum zaman içimde büyük bir korku oluştu. Herkes kolay anlattığı için olayın ciddiyetinin farkına orada vardım. Ama benim için kolay olmadı. Acı hissettiğim için değil de heyecan ve stres beni zorladı diyebilirim. Belden aşağım uyuştuğunda ve işlem başladığında küçük bir his oldu ama sonra tam bir uyuşma oldu. Sonra bebeğimin ağlamasını duyduğum an çok başkaydı. Her şeyi unuttum. Bebeğim diye ağlamaya başladım. Çok duygulandım. Ona sarılmak istedim sadece ama ameliyathane soğuk diye hemen götürüp sardılar bir dakika bile sürmedi sarılmamız. O anı doyasıya yaşamak isterdim.🤧🥰🥰🥰🥰 Allah herkesin evladını hayırla sağlıkla kucağına almayı nasip etsin 😊😊😊😊