merveasd merhaba; ben 37 yaşındayım. Kızımı 30 umda doğurdum ve yıllarca çocul istemedim. 6 aylıkken kızıma dirençli epilepsi teşhisi kondu. Yıllarca hasta çocuğum olursa diye çocuk istemedim. Hatta korunurken hamile kaldım, isteğe bağlı aldırdım. Etrafımdaki insanlar ayıpladılar aldırdım diye. Ama hasta bir çocuğu büyütürken beni ayıplayanlar yanımda değildi. Yoğun bakım kapılarında; gece acillerde hep yalnızdım. Kızımı büyütürken acaba nöbet geçirecek mi acaba beyninde veya vücudunda engel kalacak mı diye düşünmekten kafayı yedim. Şimdi yine hamileyim 38. Haftamdayım. Bu evreye gelesiye kadar ilk 10 hafta çok kez aldırmayı düşündüm. Şimdilik her şey yolunsa umarım doğduğunda da herhangi bir hastalıkla sınanmayız. Üstelik çalışıyorum, çocuğumu emanet edebilceğim bir annem yok. O da bıraktı gitti beni vefat etti. Annemin vefatından sonra kendimi çok yalnız hissettim ve bu kaybı atlatamadım keşke bir kız kardeşim olsaydı dedim hep. Ve böyle düşünürken plansız bir şekilde yine hamile kaldım. Kızıma bi kız kardeş gelecek şimdi. Bir şekilde kreş yaşına getireceğiz artık çok düşünmemeye çalışıyorum. Rabbim her şeyden önce sağlık versin. Allah kimseyi evladıyla sınamasın 🙏