Happy Mom’u hamileliğim boyunca bayılarak kullandım. Tecrübemi paylaşmak boynumun borcudur. ❗️Doğum sürecim pek de pozitif değildir okumak istemeyenlerin dikkatine❗️ 🤝🤝🤝
1)Doğum öncesinden başlamam gerekirse 36.haftamdan itibaren her hafta nstde sancılarım çıkıyordu ama açılmam olmadığı için ve sancıları hissetmediğim için yatışı hiçbi zaman kabul etmedim bebişin zamanının dolmasını bekledim. Bu süreçte bi umut hurma, ananas, adaçayı, ahududu yaprağı çayı tükettim. Yürüyüş yapamadım çok soğuk olduğu için bunun yerine kendimce temizlik yaptım her gün ve 39.haftamda activating labor hareketleri yaptım her gün. 39dan 40a kadar olan haftamda fiziksel olarak o kadar rahattım ki sanki ikinci trimestırdaydım. Sanki bebişim daha gelmeyecekti. 40+2de kontrolüm vardı, nst’de yine sancım çıkınca bu sefer yatışı kabul ettim 41e kadar beklememin anlamı yoktu bebişin kendinin geleceğini düşünmüyodum çünkü. Kaka yapma, kordon dolanma gibi risklerin stresini yaşamak da istemiyodum artık.
2) 10.30 civarında bilkent şehir hastanesi perinatolojiye yatışım yapıldı. Perinatoloji olduğu için travay kısmında refakatçi alınmıyormuş??? Odalar 2 kişilikti??? Hani pilates topu hani rahatlamak için duşa girmece hani vaadedilenler???? Yanımda sadece kendi çantam vardı refakatçim olacağını düşündüğüm için ihtiyacım olan şeyleri getireceğini düşünmüştüm, eşim terliklerimi yolladı su yolladı içeri en azından onlara ulaşabildim. Modum maalesef bunlar yüzünden düştü çünkü hiç böyle hayal etmiyodum. 11 civarı ultrasonla bebişe bakıldı çatı muayenem yapıldı açıklığım yoktu. Nolmuş nasılmış diyorum açıklama yapıyolar ancak anlamadığım terimlerle, anlamıyorum ve tekrar soramıyorum. 11.45te progess fitil yerleştirildi. Yerleştiren doktor paketi açıp gösterdi ip gibi bir şey rahim ağzını yumuşatacak suni sancı gibi bişey dedi. Sonra akşam üstüne kadar ne gelen oldu ne giden. Nstye bağlı yattım saatlerce. Açılma kontrolüne gelen de olmadı. Regl ağrısı gibi kasılma ve popoma baskı hissetmeye başlamıştım ama rahatsız etmiyodu. Sonra akşam oldu açılma muayeneleri başladı. Rahim ağzım gerideymiş ve yandaymış o kadar ağrılı ve acılı oldu ki muayene. 1cm kadar açılmış akşama kadar :D napabilirim ki. Birkaç saat sonra başka biri gelip doğumuna yardımcı olcam annesi diyerek yaptığı alttan muayene çok zorladı beni, her şey bundan sonra başladı. Gece 2den sonra 5dakikadan bile kısa süren aralıklarla sancılar gelmeye başladı. Asla dayanamadım kontrol edemedim nefes egzersizi vs hiçbi şekilde işe yaramadı bende. Nstye bağlı olduğum için yatarken her şey daha zordu. Kendim kalkıp yürümeye çalıştım ama sancı geldiği zaman gerçekten canımı teslim ediyodum. Normalde regl ağrısı çekmeyen biriyimdir acaba bundan mı çok ağır geldi sancılar bilemedim normalde canım tatlı değildir aslında. Sabaha karşı artık bağırmalarım tüm servisi sarıyodu son bi açılma muayenesi yapıldı ve 6cm dendi. Yalvarırım epidural verin dedim, dedi ki geçti artık doğurcan. 1 saat sonra doğumhaneye alındım. Doğumhaneye girdiğimde sancıları, o hep bahsedilen ıkınma hissini aynı yoğunlukta almamaya başladım maalesef. Doğumhanede 1 asistan doktor ve ben vardık sadece. Doktor da sürekli kapıya çıkıyodu ıkınman gelince ıkın diyodu. İlk ıkınmalarımı bi başıma yaptım, yalvardım beni yalnız bırakma diye benim için çok travmatikti bu durum. Ikınmayı beceremedim sessiz ıkınmaya başlasam da çığlıkla sona eriyodu. Oda gittikçe kalabalıklaşmaya başladı. Eşyalarımı anında odadan boşaltıp yanıma getirdiler bi de, telefonumun elime verdi görevli abla napacaksam o an telefonla sanki. Bebeğim doğmak üzereydi ama ben ıkınamıyodum. Bebişin kalp atışları düştüğü için sürekli karnımı dürterek bebeği canlandırmaya çalışıyolardı. Bi ara birisi beni döndürüp belime iğne yapacaktı ama bir başkası sezaryan olmaz artık dedi. Bir şekilde doğacaktı bebişko. 1 kadın 1 erkek doktor olmak üzere karnıma bastırdılar yine doğmadı. Biri başıma gelip bebeğine ömür boyu sen bakacaksın hasar kalırsa biz değil dedi, sanki bu sözlere motive olacakmışım gibi. Erkek doktor ıkınacaksın bağırmayacaksın diye bana bağırdı, ben de ona siz de bana bağırmayacaksınız o zaman olmuyo işte dedim. Ve yaklaşık 1 gündür uyumuyo olmak ve aç olmak da çok zorlamıştı beni sadece çorba ile duruyodum. Dinlenme aralarında resmen uykuya dalıyodum hiçbi şey benim kontrolümde değildi. Artık bebek çok kötü duruma geldi ve bütün ekip doğumhaneye geldi. Suyum patlatıldı vs yok olmadı ne kadar ıkınsam da bebeği ilerletemedim. Çok kötü durumda olsam da doktorlara hep güvendim kendimi hep güvende hissettim. Hamileliğim boyunca bunca yıldır bu kadar kadın nasıl doğurmuşsa ben de doğururum diyodum kendime hep. O gün görevde olmayan sadece kahve almak için travaya gelen doktor geldi doğumhaneye hemen müdahale etti bir kesi attı, 2 kişi karnıma bastırırken bebeğimi bi aletle çekti çıkardı içimden ve bebişim doğdu. Allah bin kere razı olsun ondan. Evet arkadaşlar bebiş doğunca her şey bitti. Gece 2de sancılar başladı 7de doğumhaneye alındım 40+3te sabah saat 8de doğmuş oldu. Son muayenede 3500 ölçmüşlerdi 3270gr doğdu.
3) Bebişkom 1 metre ilerimde yatarken benim dikişlerim atılmaya başlandı. Böyle zor bir doğumdan sonra ona bakınca içimdeki tüm pimpirikler birden yok oldu. Herkes bebişimi mıncıklayıp durdu onları izledim. Dikiş atılması 1 saat sürdü ::::)))))) hiç sormadım kaç tane var diye bilmek de istemiyorum. (Çok dikişi olanlardan tecrübesini paylaşmak isteyenleri okumayı çok isterim) Her şey sanki çok kolaymış gibi bebeğim eli kafasında gelmiş ve iç kısımda da yırtığım olmuş o yüzden de sanırım uzun sürdü bu kadar güzel canı sağ olsun yavrumun. Dikişlerimi atan doktor da çok iyiydi sohbet ettik hep, dikişlerim bitince bebişimle fotoğraf çekindi. Sonra beni kaldırdılar tekerlekli sandalyeye oturttular. Ebe geldi emzirtti orda. 5 10dk emdi sonra servise çıkardılar bizi ve işteee bu kadardı. Dikişlerim elbette ilk günler zorladı ama parol ağrılarımı hafifletiyodu şükür. Ağrısı kuyruk sokumuma vuran bel fıtığım vardı ekstra onun ağrısını çektim. Bir de ben çocukluğumdan beri kaka travmalı bir insanım, korkumdan kakamı hep tuttum ve sürekli bunun sancısını çektim. 5 gün sonra artık yapmak zorunda kaldım ve hiç korktuğum gibi geçmedi. Gaz çıkarmaktan kaka yapmaktan korkmayın hiç. Şu an 15. günümüzdeyiz ben kaka yapmaktan hala korktuğum için şurup yardımıyla tuvalete çıkıyorum ama bu tamamen bana has bi korkudan kaynaklı durum. Dikişlerim acımıyor artık oturup kalkarken zorlanmıyorum işlerimi rahatlıkla yapabiliyorum. Doğum yaptığım gün eşimden simit yastık istedim hemen salona yatağa mutfağa arabaya her yere yanımda götürüyorum çok kolaylaştı oturup kalkmak sayesinde. Bana kan sulandırıcı iğne reçete ettiler ve varis çorabı giyindim 10 gün. Varis çorabı da çok konforsuz bir şeydi çıkardığım gün gerçekten çok rahatladım. 1 gece kaldık hastanede ertesi gün taburcu olduk. Bebeğimle aramızda ABO kan uyuşmazlığı vardı bu da bebeğimin sarılık riskini artırdı. 2 gün sonra kontrole gittiğimizde sarılığı çok yüksek çıktığı için hastanede yattık bebeğim ve ben. 2 gece 3 gün boyunca dikişlerle, ilk çocuk tecrübesizliğiyle bebeğimle yalnız kalmak beni öldürmedi ama güçlendirdi. Tüm bakımını kendimin yapması, iyileşmesi için çabalamak anneliği dank diye hissettirdi. Bu günlerde sütüm o kadar çoğaldı ki kıyafetlerim, yatak çarşafı hep süt içinde kalıyordu. Bebeğimin süte ihtiyacı vsrdı iyileşmek için ve bu kadar artması gerçekten mucize gibi bir şeydi çünkü taburcu olup eve geldiğimizde sütüm azalmıştı yine.
4) İlk iki haftalık deneyimlerime göre emzirme yastığından, bebebao göğüs pompamdan, mycey marka göğüs kalkanımdan çok memnun kaldım. İlk günler göğüs uçlarım yara oldu evet ama korkunç bir ağrı değildi benim için incia marka göğüs ucu kremi almıştım ama çok da kullanmadım açıkçası şimdi geçti zaten yaralar. Hastane çok sıcak oluyo atlet kısa kollu alın yanınıza bana kalırsa. Bi de biberon da kullandım emzik de kullandım ben sarılık için yattığımız zaman, bebek bulaşık deterjanı almıştım yanıma çok iyi oldu. Göğüs pedi de kullanıyorum her gün. Zorlandığım tek konu yemek. İnsan gerçekten acıkıyormuş emzirince. Destek göremeyecekseniz dolabınızı lütfen doldurun elinizden geliyorsa. Tüm lohusalar bol bol destek görür umarım ki. Benim deneyimlerim bu şekilde sormak istediklerinizi sorun lütfen memnuniyetle cevaplarım. Şimdi geriye dönüp baktığımda o kadar korkutucu gelmiyor yaşadıklarım bebeğim ve ben çok iyiyiz birbirimize alışıyoruz bambaşka bir sevgiymiş gerçekten ölürüm ona. Allah hepimize sağlıkla kucağımıza almayı ve güzel uzun bir ömür geçirmeyi nasip etsin inşallah.