39+2 oldum. Artık gün saymaktan çok his sayıyorum gibi..
Bir yanım sabırsız: “Hadi artık gelsin.”
Diğer yanım garip bir vedanın içinde gibi… Karnımla, içimde tek beden gibi oluşumuzla vedalaşacak olmak tuhaf geliyor.
Geceleri uyuyamıyorum sadece fiziksel sebeplerden değil. Sürekli düşünüyorum:
Onu ilk gördüğüm an nasıl olacak?
Doğum nasıl başlayacak?
Acaba korkacak mıyım, yoksa o an her şey akıp gidecek mi?
İnsan hamileyken hep doğumu düşünüyormuş ama kimse şu son günlerin duygusal ağırlığını anlatmıyor. Beklemek, belirsizlik, heyecan, korku, sevgi… Hepsi aynı anda.
Sizde de böyle miydi?
Son günlerde bu kadar hassas, bu kadar dolu hissetmiş miydiniz?
Doğumdan hemen önce ruh haliniz nasıldı?
Yazan olursa gerçekten çok iyi gelecek 🤍