Merhaba kızlar ben de elendim sonunda :)
24 Ocak ctesi günü zorunlu sezaryen oldum. Kalp hastası olduğum için normal doğumun benim için uygun olmayacağı söylenmişti. Neyse o gün gelip çattı tabii ben günler öncesinden uyuyamıyorum. Doğum tarihini bilmek de ayrı bir stresmiş :)
Sabah erken saatte hastaneye yatisim yapıldı. Ben mi iğne olduğumda bile korkan biriyim. Ameliyata nasıl gireceğim ne yapacağım diye aşırı tedirgindim.
Ameliyat için hazırlandım. Ameliyathaneye götürüldüm. Bütün vücudum zangir zangir titriyor tabi 😁 anestezi doktoru spinal iğneyi yaptı inanın bana kalçadan yapılan iğne daha ağrılı. Spinal hiç korktuğum şekilde değilmiş. Anesteziyi alır almaz ayaklarım karincalandi. Beni ameliyat masasına uzandirdilar. Sürekli uyarıyorum bakın uyusmadim lütfen başlamayın kesmeyin diyorum 🤣 tabi ben bunları derken sondam takılmış bile. Hissetmedim asla. Yanımdaki hemşire “hiç korkma çünkü uyusmasaydin sondayi hissederdin” dedi. Doktorum karnımı temizlediğini söyledi. Eşimi de o esnada içeri yanıma aldılar. Doğum öncesinde doktorum bebeğin çıkmasına 2 dk kala eşini alacağım içeri demisti. Ben de o an şaşırdım tabi alla alla neden hemen eşimi aldılar ki diye :) meğer oooo ben kat kat kesilmisim bile bı anda bebeğimin ağlama sesini duydum 🫠🥹 o kadar hızlı oldu ki hala şaşırıyorum. Eşim ile bebeği dışarı aldılar ve ameliyatıma devam ettiler. Buraya kadar herşey çok yolunda ve güzeldi. Ama kalp hastası olduğum için bı anda nabzim düşmüş ve ben morarmaya baslamisim hatirladigim tek şey oksijen bağlandı ve nabız düşüyor denildi. Sonrasını hiç hatırlamıyorum. Eşim bebeğimle giderken eşime 10 dk sonra annede gelecek denilmiş. Tabii ben fenalasinca bebekten 2 saat sonra cikabilmişim. Bu esnada eşim ailem herkes çok korkmuş paniklemiş. Kendime geldiğimde bütün vücudum titriyordu ellerim tirnaklarim mosmordu. Bu yaşadığım tamamen hastalığımla alakalı bir durumdu. Hastalığım olmamış olsaydı ben de bebekten hemen sonra çıkmış olacaktım.
Şimdi gelelim ilk yürüyüş anına. Hepimiz duymusuzdur işte çok zor da falan da filan da. Hemşireler beni ilk yürüttüğünde evet doğrulmakta ve kalkmakta zorlandım çok yavaşca kalktım ellerimi tuttular karnımda bı yanma ağrı hissediyordum tabii ama asla dayanilamayacak kadar değildi. Ki benim acı eşiğim yüksek değildir. Yavaş yavaş yürüdükçe o ağrı baya baya azalıyor.
Ben yürüdükçe rahatladım çok sık yürüdüm. Bol kahve içtim. Rezene çayı içtim. Doktorum en geç 2- 3 gün içinde büyük abdestini yapmış olman gerekiyor dedi. Gaz çıkarınca mutlaka haber ver dedi. Ameliyat olduktan yaklaşık 9-10 saat sonra gaz çıkardım yürüyüş esnasında oldu bu. Büyük abdest nasıl olacak diye korkuyordum ama annem gün içinde bana kayısı hoşafı icirmisti çok az içtim ve ben o akşam buyuk abdestimi de yaptım. Oradaki hemşirelere söylediğimde çok sasirdilar gayet güzel dediler :)
2 gün hastanede kaldım bu süreçte dayanilamayacak ağrılar çekmedim zaten sürekli ilaç veriliyor. Eve geçince ağrılarım arttı biraz çünkü hastane ve ev arası baya uzun bir mesafeydi araçta aynı pozisyonda o kadar saat oturmak beni rahatzi etti ve ağrılarim başladı. Doktorumun verdiği ilaçlarla bunu da atlattım çok şükür. Bu arada dikislerim lazerle yapıştırma şeklinde oldu. Asla ip tel vs yok. Dumduz bir çizgi var sadece. Ameliyatın ertesi günü hastanede duşa girmemi söyledi doktorum. Ve duşa girmeden karnıma bı sprey sıktı bu sprey ile 10 gün kadar rahatlıkla dusa gireceksin dedi. Asla su geçirmiyor su tutmuyor o bölge. Bugün 6. Günüm hergun duşa giriyorum. Pansuman yapmıyorum doktorum yaptığım yöntemin pansumana ihtiyacı yok dedi. Bu arada bu doktora gitmeden önce baya araştırmıştım çok yakın bir arkadaşım da orada oldu ve onun ameliyat izini görünce memnuniyetini de anlatınca ben de aynı yere gidip oldum. İstanbul’da yaşıyorsanız size de tavsiye ederim.
Dediğim gibiii eğer ben olabildiysem herkes olur diye düşünüyorum. Çünkü çok çok çok korkan biriydim. Geçti gitti çok şükür.
Umarım sizler de kolaylıkla sağlıkla alırsınız bebelerinizi kucağınıza.