Kızlar sonunda ben de yazıyorum… Darısı bekleyen herkesin başına 🥰
Doğum günü yaklaştıkça içimde hem büyük bir heyecan hem de tarif edemediğim bir huzur vardı. Planlı sezaryendi ama o kapıdan içeri girerken insan yine de çok duygulanıyor. Hastaneye gittiğimizde ebe o kadar sakin ve güler yüzlüydü ki beni hemen rahatlattı. Sürekli konuştu, elimi tuttu, ne yapılacağını tek tek anlattı. Ameliyathaneye girerken kalbim deli gibi atıyordu ama doktorumun sesini duyunca içime bir su serpildi. Anestezi doktoru, hemşireler, ameliyathane ekibi… Herkes o kadar ilgiliydi ki kendimi gerçekten güvende hissettim. Spinal yapıldı artık başladı… Derken doktorum “annesi geliyor” dedi… O saniyeler var ya… Bebeğimin ağlama sesini duyduğum an içimde tarifsiz bir şey oldu. Sanki bir anda güçlendim, ayakta durabilecekmişim gibi hissettim. Dokuz ay boyunca benimle olan, her hareketini hissettiğim, doğuma kadar yol arkadaşım olan o minik canla ilk kez karşılaştım 🥺🥺
İçimden bir parçaydı sanki… Ama aynı zamanda bana emanet edilmiş bambaşka bir hayat. Eşim o sırada aşağıda bekliyordu ama ben ameliyathanede hiç yalnız hissetmedim. Ebe, doktorum ve ekip o kadar destek oldu ki o an her şey yolundaydı. Şimdi geriye dönüp bakınca diyorum ki: Sezaryen de olsa, nasıl olursa olsun, o an anne oluyorsunuz… Korkular bitiyor, yerini tarifsiz bir güç ve sevgi alıyor 🥰
Rabbim isteyen herkese bu duyguyu sağlıkla, huzurla yaşatsın 🌸