Kızlar selamm, pazartesi günü çok şükür kızıma kavuştum. Buraya doğum hikayelerini yazanlara hep özenirdim bana da nasip oldu çok şükür. Biraz kendimi toparladıktan sonra tüm gerçekleri ile hikayemi anlatmaya geldim.
Gebelik şekerim olduğu için doktorum 38+2de bebeği sezaryenle almayı uygun gördü. Günümüzü birlikte seçtik. Akabinde beni anestezi bölümüne yönlendirdiler. En başından beri sezaryen olursam genel anestezi ile olacağımı söylüyordum herkese. O gün anestezi uzmanının yanına giderken de aynı fikirdeydim çünkü spinal veya epidural fikri hiç benlik değildi. Elim kanasa kanayan yere bakamayan bir insanım. Ayrıca bebeğin hareketlerini ilk hissetmeye başladığımda dahi çok rahatsız hissedip huylanmıştım ve bu duruma çok zor alışmıştım. Ayrıca genel anestezi olmazsa üst düzeyde panik ve anksiyete yaşayacağımı düşünüyordum. Zaten normal hayatta anksiyetesi olan bir insanım. Bu sebeple doğumum sezaryen olursa kesinlikle genel anestezi olmalıydı ki bu fikrime eşim annem babam tüm ailem beni yakından tanıyan tüm arkadaşlarım da destek vermişti hepsi beni tanıdığı için.
Anestezi uzmanına da bu durumu detaylı şekilde anlattım ancak genel anestezinin bebek için çok riskli olduğunu, anestezinin direkt olarak bebeğe geçme ihtimali olduğunu ve bebeğin solunum sıkıntısı çekebileceği için yoğun bakıma dahi alınabileceğini söyledi. Ve evet kızlar beynimden vurulmuşa dönmüştüm. Doğuma 3 gün kalmıştı yine karar bana bırakıldı ancak genel anesteziyi kesinlikle önermediler. 3 gün boyunca sürekli okudum, düşündüm fikir aldım. Daha sonra kendimi dinledim inanın gözüme geceleri uyku bile girmedi çok stres olmuştum çünkü. Sürekli spinal mi genel mi diye düşünüp durdum eşim de en son senin o an paniklemenden korkuyorum o yüzden daha kötü sonuçları olabilir bence genel ol dedi. O an biraz kendimi düşünerek genel anestezi fikrimde sabit kalmaya karar verdim. Sabahına hastaneye gittik ve hemşire sorduğundan genel istediğimi söyledim. Hemşire tarafından da bana gerekli bilgilendirme yapıldı ve bebek için ciddi riskler bulunduğu söylendi. O an içimden bir ses çaresizce tamam ne olacaksa olsun dedi. Ben de doğuma yarım saat kala spinal olmaya karar verdim. Yanımda eşimle doğuma girdik. Kızlar gerginliğimi tarif edemeyecek kadar kötü durumdaydım. Ancak spinal iğnesi için oturduğumda sakinleşmeye başladım. Zaten yanımdaki tüm ekip bu durumlara alışık olduğu için beni sakinleştirmeye çalıştı. İğne vuruldu ve hiç acıtmadı sadece refleks olarak irkilme yaşadım o kadar. Daha sonrasında saniyeler içinde uyuşmaya başladım beni hemen yatırdılar eşimi içeri aldılar. 5-6 dakika içinde doğum gerçekleşti beneğimi gördüm. O süreçte sürekli eşimle konuşur haldeydim ve eşim sürekli beni telkin edici şeyler söyledi. Bebeğim doğduktan sonraki 5 dakika zaten nasıl geçti anlamadım. Sonrasında eşimi ve bebeğimi çıkardılar. Rahatlamak için sürekli bir şeyler okudum. Bir ara mide bulantım çok şiddetlendi ve bunun için iğne vuruldum. Arkadaşlar aslında zor olan hiçbir şey yokmuş. Evet bastırma çekiştirme hissettim ancak asla can acısı olmadı. Sıcaklık hissediliyor diyolardı ancak ben sıcaklık da hissetmedim o nedenle huylandığım herhangi bir şey de olmadı. Ki benim bebeğin boyu uzun ve kilosu da olduğu için dar bir kesiden çıkmasını sağlamak amacıyla göğüs kafesimden çok şiddetli bastırdılar hatta eşimin söylemesine göre masada vücudum kalkmış tabi ben fark etmedim. Buna rağmen hiçbir ağrı sızı hissetmedim. Kesi yerim gerçekten çok çok küçük olmuş. Doğum sonrası dikiş atma işlemleri içinin temizlenmesi vs yaklaşık 30 dakika sürdü. Daha sonrasına beni odama çıkardılar ve bebeğime kavuştum.
Şu an iyi ki cesaretli davranıp spinal olmuşum diyorum. Spinal sonrası baş ağrısı hiç yaşamadım ve kahve tüketmememe rağmen. Bel ağrım da olmadı. Önceden kalma siyatik sorunum hala devam ediyor ancak bunun sezaryenle bir ilgisi yok. Korkan çekinen kim varsa tüm kötü düşüncelerini bir kenara bıraksın kızlar. Tüm samimiyetimle söylüyorum ki benim gibi biri bunu yaptıysa herkes yapar🌸🌸🌸🌸🌸💖💖💖💖💖
Tüm doğum bekleyen annelere kolaylıklar diliyorum, tüm sorularınızı yöneltebilirsiniz🫶