Merhaba merak edenler vardır doğum yaptım. Pozitif bir hikaye yazmak niyetindeydim ama gule oynaya girdigim sezaryen ameliyatımda beklemediğim bir çok şey oldu. Cok sükür ki bebeğim sağlıklı ama ben fiziksel ve psikolojik olarak bitmiş durumdayım yanimda destek olan bir cok insan olmasına ragmen ağır depresyondayım kendi kendime wcye bile gidemezken avuç kadar bebenin hayatı benim ellerimde sütüm gelir sandım gelmedi surekli emziriyorum tutmuyor sağiyorum 2 damla zar zor biseyler gelince seviniyorum ama. Bebegim surekli ac hep araniyor mama basladilar 2. Gunde ama o bile tatmin etmiyor cocugum sarilik olacak diye korkuyorum. Ameliyat ve sonrasinda yasanan fiziksel ve sagliksal problemlerden bahsetmiyorum bile. Bunlari sizi uzmek istemiyorum ama herkes doğumu cok mucizevi ve mukemmel faln diye anlatirken siz gerceklerle yuzlesince cok agir depresyona giriyorsunuz. Ben kendimi hep hastaneden elimde pusetle gule oynaya cikarak gidecegimi hayal etmistim ama degil bebegi tasimak 48 saatin sonunda odadan cikip hastaneden ayrilip arabaya binmem yarim saat sürdü…