Merhaba sevgili annelerim..
Ssvd hikayalerini okurken bana da nasip olur mu bir gün kendi hikayemi derken buradayım :))
15 gün önce Zeynep kamil de sezeryan sonrası vajinal doğum yaptım.
İlk doğumum 4 cm açıklıkla iri bebek denilmesiyle sezeryenle noktalanmıştı. Sonrası malum o vicdan azabi biraz daha dayanmalı mıydım, erken mi pes ettim derken aylar sürdü bu.
4 yıl sonrasında 2.hamilelik süreci sonlarına doğru ssvd araştırmaya başladım ve neden olmasın dedim . Bunu çevreme çok dillendirmedim çünkü gelecek tepkileri biliyordum ve motivasyonumu düşürmemeye çalıştım :)
Velhasıl benim doğumdan 3 gün önce düzensiz kasılmalarım başlamıştı, ama ne suyum ne nişanım gelmediği için yalancı sancı olarak geçiştiriyordum. Doğumdan bir gün öncesi sabaha kadar uyutmayan ağrı ile yüzleştim. Yine ne su gelmesi ne nişan hiç bir belirti yoktu.sabahına rutin doktor kontrolüne giderken arabada suyum geldi. Sancım devam ediyordu bu süreçte,sadece yürüyerek sancılarımı karşılabiliyordum . Ne oturabiliyor ne iki dk soluklanabiliyordum. Doğum acilde soluğu alınca 4 cm açıklık olduğu söylendi. Tüm riskleri kabul ettiğime dair evraklari imzalayıp damar yolu açılana kadar açıklığım 7-8 cm mı buldu. Asıl can sıkıcı nokta nst bağlanmak oldu benim için. Yatarken o sancıyı çekmek mahvetmişti, aklımı oynatıyorum sanmiştim ..tüm ebeler kontrol için gelen doktorlar beni idare edip motive etmeye çalıştılar. Ben ise yatarak sancı çektiğim için perişan haldeydim, ne olur yürüyeyim ben diye yalvarıyordum en son :/ Doğum yapacağım odaya alındığımda eşim yanıma geldi, destek olmasına müsade ettiler. Doğum başladığı anda çıkarttılar. Doğum ekibi oldukça dinamikti , kontrol için geldikçe moralimi yükseltip gittiler..Benimle ilgilenen ebe sürekli bizim acelemiz yok bekleriz ,annecim hadi sen yaparsın ,sancı geldikte ıkınacaksın gibi gibi söylemlerde bulunuyordu.ıkınmaktan kan ter içinde kaldığımda su içmek ister misin deyip su içirdiler. Pes etmek üzerdeydim, sezeryan istedim, yapamıyorum , olmuyor derken bebeği bu kadar aşağı indirdin alamayız diye yine beklediler yanımda ( tatlı bir yalan olsa gerek ki kendi aralarında konuşmalarından farklı şeyler olduğu belliydi) neyseki 1 saat süren çabanın ardından oğlum kucağımdaydı sıcacık ekmek gibi :) bütüün çektiğim sancılar o an bitti , kuş gibi hissediyordum kendimi ..kesi atmamak için çok uğraşıldı ama benim acemiliğim, doğru ıkınamamam, nefesimi kontrol edememem sonucu kesi ile sonuçlandı. Hala normal doğum yaptığıma inanamıyordum,şaşkınlıkla doktorlara bebeğime bakakaldım..
Bunu evde beni bekleyen diğer çocuğum istemiştim..
Doğum sonrası yanımda kalacak kişinin eşimden başkası olmayacağını biliyordum (annesi günlerce yanında olan anneler çok şanslı..)
Keşke daha çok spor yapsaydım, doğum eğitimi alsaydım , doğru ıkınmayı ögrenseydim her şey kolay olurdu.. :)
Ayrıca Odalar yogunluk olmadıkça tek kişilik.
Hijyen konusunda herkesle hem fikirim biraz zayıf kalıyor ama tüm hastane ekibi hem genç hem dinamik hemde daima pozitifler ben çok memnun kaldım :) darisi tüm isteyenlere..
UYKUSUZLUKLA YAZILMIŞ BİR DOĞUM HİKAYESİ BİRAZ CÜMLELER OLAY AKIŞI KARIŞMIŞ OLABİLİR ŞİMDİDEN KUSURA BAKMAYIN :)