Hepimizin başı sağ olsun. Allah sabır versin.
Bende Haziran sonunda 22. Hafta detaylı ultrason da kızımda yaşam ile bağdaşmayan ağır kalp anomalisi olduğunu öğrendiğimiz için gebeliğimi doğum ile sonlandırmak zorunda kalmıştım. İlk bebeğimdi. O zamana kadarki fetal dna dahil tüm testlerimiz sorunsuzdu. Detaylıda bu ortaya çıkınca şoka girdik. 3 ayrı perinatolog ve çocuk kardiyolarını gezdim. Hepsinden kızımın karnımda olduğundan yaşadığını onda bile her an kalbinin durabileceğini yada mutlaka ölü doğacağını öğrendim. Bir ihtimal canlı bile doğsa doğduğu gibi en az 3-4 ağır ameliyat geçirmesi gerektiğini bunlarda a olurda yaşarsa çok ağır engelli olacağını çok ömrü olmayacağını söylediler. Kucağımda ölse daha çok üzüleceğimi söyledi doktorlar dahil herkes. Haklı olduklarını düşündüm. Genetik mi değil mi öğrenmek adına amniyosentez yapıldı. Bebeğim karnımda çok hareketli olduğu için çok da büyümeden 23. haftada vajinal doğum yaptım. Zaten doğum için ilaç verilince kızımın kalbi dayanmadı.
Haziran sonunda doğum oldu. Bebeğimden de genetik testler için parça alındı. Özel hastanede testler yapıldığı için 3 hafta-1 ay gibi bir sürede çıktı sonuçlar. Testlerin hepsi temiz çıktı sadece şans dediler. Bende her gece allaha kabus olsun uyanayım diye çok yalvardım. Çok zor bir karar vermek zorunda kaldık eşim ile. Allah düşmanımı bile böyle bir durumda bırakmasın. Kimseye dilemem.
Vajinal doğum olduğu için doktorum 6 ay beklememi söyledi. Bide kilo aldığım için kilo vermemi istedi. Ağustos sonuna kadar kendimi, aklımı toparlayamadım. Sonrasında da çok toparlayamadım ama ilk zamana göre bir tık daha iyiydim. Hemen bebek istedim. Bana görede bu acıyı ancak bir bebek dindirirdi. Diyet ve yürüyüş yapmaya başladım kilo verdim hem zamanın geçmesi içinde meşgale oldu aynı zamanda çalışıyorum da. Kasıma kadar 11 kilo verdim. Bu halimede şükrediyorum. İlla olacaksa tabiki olmasaydı ama keske ben bebeğimi hissetmeden olsaydı ama buna da şükür hiç bilmeyip doğumda kaybetseydim çok daha kötü olurdum.
Kasım ayında tekrar hamile olduğumu öğrendim. Hemen olmaz diye düşünüp denemek istedik. Şükürler olsun Allahım hemen nasip etti. Şimdi 11 haftalık.
Bazen bunları ben mi yaşadım, yaşıyorum diye garibime gidiyor. İdrak edemediğim zamanlar oluyor.
Kendime ağlamayı yasakladım. Çok başındayım hamileliğimin biliyorum ama bu bebeğimin günahı yok. O sebeple tabiki hala çok üzülüyorum insan nasıl üzülmez oda benim evladım, ilk hevesim, ilk hayallerimdi ama bu bebeğim için kendime çok üzülmeyi yasakladım. Beslenmeme, kendime dikkat etmeye çalışıyorum. Sanki çok üzülmeye devam edersem bu bebeğim istenmiyor gibi hisseder gibi geliyor. Biliyorum saçma ama ne diyebilirim öyle hissediyorum. Kendime hep kızım gitmek zorunda olmasaydı bu bebeğimde tanışamayacağımı söylüyorum.
Yinede korku bitmiyor çok korkuyorum. 10 güne fetal dna için kan vericem. İnşallah sonuçlarım ultrason ile birlikte temiz olur. 9. haftada 1 kare kahverengi lekelenmem oldu. Daha önce ne yerleşme kanaması nede böyle lekelenmem olmuştu. Doktor sorun yok dedi 12. haftaya kadar evde dinlenme verdi. Evden çalışmaya devam ediyorum.
Ama benimde en büyük korkum ve travmam detaylı ultrason.
Allahım bu bebeğimi sağlıkla kucağıma alıp sağlıkla büyütmeyi nasip etsin inşallah diye çok dua ediyorum.
Allahım hepimizin acılarını dindirsin. Kucağını boş bırakmasın inşallah. Cennet kuşlarımız yattıkça allah gelecek bebeklerimize uzun ömür versin .
Yazarken kafam çok dağıldığı için bazı yerler karışık olabilir kusura bakmayın :)