mlkunal Postlarınızı hatırlıyorum, Allah sabırlar versin inşallah. 2 gün sonra kızıma 8 ay olacak ama hala hüngür hüngür ağlıyorum. Bence önemli olan birileriyle paylaşabilmek ve içinde yaşamamak. Ama eşiniz gibi sizi anlamayacak kişilerle değil. Dua okumak tabii gönlü ferahlatır ama acıya merhem olmaz. Benimki bana psikolojik destek almam konusunda ön ayak oldu. Ama yine bile tamamlanamadım. En sonunda panik ataklar geçirmeye başladım. Sanki kimse benim dilimden konuşmuyor, boş teselli veriyor gibiydi. Gidene kimse üzülmüyor, adını bile anmıyordu. Ama bizler anneyiz, yavrularımızı göndersek bile onların sevgisi kalbimizde. İnstagramda falan prenatal kayıp yaşamış annelerin olduğu gruplar var. Şu an için bir psikolojik destek alamıyorsanız onlara katılabilirsiniz. Yalnız olmadığımı hissetmiştim ben. Ama baktınız diğer çocuğunuzla eşinizle iletişiminiz zedeleniyor, öfke nöbetleri geçiriyorsunuz, rüyalarla başa çıkamıyorsunuz vs gibi durumlar var, o zaman psikiyatriye gidip antidepresan tedavisi düşünebilirsiniz. İlaçtan korkmayın, geçici bir şey olarak düşünün. Zamanla ağırlaştı benim acım. Yeniyken pek bir şey anlamamıştım. Ama böyle idare edebiliyorum.