Zor çalışma şartları, zor arkadaşlar, edilen bir sürü tartışma ve yer değişikliği sonucunda bir arkadaşımın vasıtasıyla eski çalıştığım hastaneden ayrıldım (kamu hastanesiydi). Yeni çalıştığım yer daha sakin bir yer, evime 1 saat uzaklıkta ama eski hastanemde çok zor günler yaşadığım için tölere ettim yolu.
Buradaki işime adapte oldum şuanda hamileyim fakat hamileliğime kimse sevinmediği gibi binbir dedikodu dönmeye başladı. Bana başlangıçta yardımcı olan arkadaşım dahil herkes sanki yükmüşüm gibi davranıyor.
Eski kurumumda 24 saat çalışıyordum evimin dibinde ama çok yıpranmıştım.
Şuanki yerimde de insanlara ağız eğecek olmak sinirlerimi bozuyor. İş yükü daha hafif ama 1 saatim yolda geçiyor.
Ve doğum iznimde yerime bakmayı maaşımın yarısını elden almak suretiyle kabul ettiler, ben de kabul ettim yeter ki yerim bozulmasın diye ama hala davranışta imalar var.
Doğuma yakın bir zamanda eski hastaneme dönersem tüm yasal haklarımdan kimseye danışmadan yararlanabiliyorum, evimin karşısında bebeğime çok daha kısa zamanda kavuşabileceğim. Ve 2 sene gece vardiyalarına kalmayacağım.
Ama yine de oradaki eski kabus gibi yaşadığım olayları düşününce yine onların arasına katılmak lohusayken bebekliyken beni çok zorlayabilir.
Bu arada doğum izninin 6 aya çıkacağına dair söylemler var, şuanki işyerimdekiler sürekli biz 4 ay anca yapabildik diyip parasıyla da olsa beni erkenden çağırma derdindeler. Öyle ki 2.ayımda dönerim kimseye yük olmam gibi bi söylemde bulundum kendimi çok kötü hissedip, hayır gelme biz hallederiz demediler.
Süt iznim de yolda geçecek.
Zaten her fırsatta "burda boş yer var, gelmek istersen"den başka bir fedakarlıkta bulunmayıp, girdiğim günden beri bana baskı ve laf çarpmalarında bulunan arkadaşımdan tiksinti geldi.
Geçen hafta çok hastaydım, kimse rapor al yerine bakarız demedi, ilaç da içemedim gebelikten dolayı, maaşımdan kesilir diye günlerimi bitirmeye çalıştım. Ama hastanede olsam kimseye sormadan rapor alırdım, hiç de sorun olmazdı.
Eşime anlatıyorum eski günlerimi düşünüp emin olamıyor çünkü burası için de adaptasyona emek verdim hastalarımı düzenimi seviyorum, belki bir daha bu kadar iyi bir iş fırsatı bulamayız diye, onu da bunalıma sürüklemek istemiyorum.
Değmeyecek kişiler için bebeğimi strese sokmak beni daha da yıpratıyor.
Cevap yazmasanız bile içimi dökmek istedim.