Uykusuzz_koala bende hem çok küçükken hemde 8-9 sene önce bir kaza atlattım. Aynı sizin gibiydim arabayı kim sürerse sürsün sürekli tetikteydim yüreğim ağzıma gelirdi. Artık yukardaki tutma yeri yüzünden kollarım, avuçlarım ağrırdı. Eşim çok ısrar ederdi ben hep ertelerdim. Eşimin bel fıtığı var ve bir gün uyandık yataktan kalkamıyor hareket bile edemiyor hastaneye gitmemiz gerekiyor taksi bulamıyoruz ve gurbetteyiz kimsemiz yok adam o haliyle can çekişerek araba kullanmak zorunda kaldı. O gün dedim ki şimdi eşin böyle yarın bir gün çocuğuna olursa kapıda araba var ama sen kullanamıyorsun ve kimsen yok o an en fazla ne olabilir ki diye düşündüm. Tabi eşimde çok destek oldu sağolsun yazıl kursa bir dene istemezsen yine gitmezsin dedi birazda ben kendimi zorladım açıkçası çokta iyi bir hocaya denk geldim tabi çok yardımcı oldu bana ikinci direksiyon sınavında aldım ehliyeti ilk başlarda biraz tereddüt ediyordum eşim olmadan markete bile gidemezdim ama bir gün eşim sırf artık alışayım diye yalnız git artık dedi o günden beridir aktif olarak 3 senedir kullanıyorum her şehrin trafiğine girip çıkıyorum, uzun yola gidebiliyorum. 6 ay oldu istanbula taşınalı burda bile her yere gidebiliyorum. Kendime yaptığım en büyük iyilik ehliyet almak ve en büyük kötülükte bu kadar geciktirmiş olmak. Eğer eşinizde destek oluyorsa ve sizinde içinizde azda olsa heves varsa ne kadar korkarsanız korkun inanın yeniyorsunuz sadece deneyin 🙏🏻🌸