Zynpq yılların pcos hastasıyım diyebilirim. 2 sene önce kimyasal gebelik yaşadıktan sonra çok daha fazla istedim çocuk sahibi olmayı. Aslında istiyormuşum da farkında değilmişim dedim. Farklı doktorlara gittim hastanelere gittim folik asit verip gönderen çok oldu. En son gittiğim doktor tek tek açıklama yaptı bunun hamile kalmama engel bi durum olmadığını anlattı. O gün benim içim rahatladı. Sonrasında yumurta büyütme ilacı kullandım ve çatlatma iğnesi oldum. Olmadı. İkinci kez yumurta büyütme ilacı kullandım ve kontrole gittim,çatlatma iğnesi de elimde doktor iğne ol dese oracıkta olacaktım. Baktı ki yumurtam büyümemiş bu kez. Ben küçük bi ilçede yaşıyorum ve 100km uzaklıktaki merkeze gidiyordum doktora. Gelene kadar ağladım. Bi daha gitmicem dedim eşime. Gidince daha çok umutlanıyorum her seferinde bu sefer olacak diyorum olmayınca daha çok yıkılıyorum olmazsa olmasın artık ne yapalım dedim. Doktora gitmeyi bıraktım. Düşünmeyi bıraktım. Önceleri araba yada motorsikletle işe giderken bile bebeğimle konuşurdum onu beklediğimi istediğimi söyler çağırırdım,hepsini bıraktım. Olmuyorsa olmuyor istediğim olmadı diye Allah’a trip atacak halim yok ya dedim. Spora başladım kendimi oyalayacak şeylerle meşgul oldum. Sonra reglim gecikince umutlanmamak için test yapmaya bile korktum. Arkadaşlarım ısrar ettiler ve test yaptım. Pozitif.. kan verdim betam yüksek. Her şey yolunda 6. Haftada kalp atışını duyduk ama 8. Haftada kalbi durduğu için kürtaj masasında vedalaştık bebeğimle…
Her nasip vaktini bekler. Hayırlısıyla sağlıkla olsun hepimizin bebeği. Bana düşünme,kafana takma dediklerinde içimden tabi demesi kolay diye söylenirdim. Gerçekten öyle olduğunu gördüm.
Hayırlısı diyorum şimdi,Allah’ım isteyen kimsenin kucağını boş bırakmasın.