Evet, sürekli okuduğum o doğum hikayelerine benimkini de ekleme zamanı geldi. Uzun olacak ama anlatmak istedim. 25 gün önce doğumum gerceklesti. 41+1′e kadar herhangi bir belirti sancı vs. Olmadan bekledim. Her yolu denedim, yapmadığım şey kalmadı. En son doktorumun önerisi ile 40. Haftamda Hint yağına başladım fakat onun dahi etkisi olmadı. Doktorum bile şaşırdı. Beklemeye devam ettim, bunaldım, sabırsızlaştim, neden hiç belirtim yok diye sıkıldım. Taki gece lavaboya kalkıp kan görene kadar. Burdan okuduğum kadarıyla nişanı; lekelenme ya da mukuslu bir akıntı olarak zannediyordum. İlk doğumum olduğu icin sürekli okuyup arastiriyordum. Öyle bekliyordum ama benimki bildiğiniz adet kanaması gibi oldu ve şaşırdım. Telaş etmeden eşimi kaldırdım ve bi hastaneye gidelim dedim. Ped takacak kadar kanamam vardı, taktım ve çıktık. Hastanede Ebe bunun nişan olduğunu söyledi. Sürekli kanama olursa gelirsin dedi ve sancım olmadığı için eve geri döndük. Tam eve adım atmaz şiddetli bir sancı vurdu, dayanamadım. Hemen sancı aralıklarına bakmaya başladım. Kasılma sayardan takibini yapmaya başladım ama duramiyordum. Iki dakikada bir gelmeye başladı hemen yine hastaneye gittik, saat gece 3. Nst’ye bağlandım ve iki dakika da bir 100 siddetinde sancım vardı. Yatışım yapıldı, açılmam bir santimdi. Pazar günü olduğu için hastane boştu doktorum yoktu. Sabaha kadar ebeler ilgilendi, sabah doktorum geldi ve sonunda geldin bak dedi. Ebelerden bilgi alıp gitti. Sancilarim sürekli ve cok şiddetli olduğu için acı eşiğim düşüyordu. Odamda sürekli yürüyüş egzersiz yapıyordum ama açılmam ilerlemiyordu. Alttan muayne istemiyordum kasılıyordum, kendimi hazır hissedince ben çağırıp açıklık muayenesi yaptırıyordum ama onu da bağıra çağıra zorla yaptirabiliyordum. Saatler geçti tık yok. Sancım hep 100lerde. Ebeler izin versen muayne etsek açılman hızlanacak diyor ama ben dokundurmuyordum. Sürecim benim yüzümden uzun sürdü. Çocuğun başı hafif yamuktu onu kanala sokmamız lazim dediler yine yapamadim. Dokunmayın bana diye hastaneyi ayağa kaldırıyordum. Beynimi iyice kapatmıştım. Sancıların şiddetinden ve sürenin uzamasından dolayı hep Red cevabı veriyor muayeneyi kabul etmiyordum. Değişik bir psikolojiye girdim ve doğuramayacagim dedim. Gece üçte yattığım hastanede Saat öğlen iki oldu. Hala tık yok açılmam yalnızca üç santim olmuştu. Zaman geçmiyordu bende artık nefes alamıyordum. Yalnızca bağırıyordum. Saat beş oldu ve beni sezaryana alın dedim. Çıkarın bebeği dayanamıyorum dedim. Normal doğumdan vazgeçtim, Ebeler son kez açıklığa bakınca 6 santim olmus alamayız dediler. Ya kafayı yiyecektim ya da ölecektim. Piskolojim iyice çöktü. Saat 6 da suyum patladı bir anda bosaldi. Ondan sonra açılmam hızlandı ama ben artik nefes alamıyordum yalnızca kendimi sıkıyordum. Nst de bebeğim kalbi de bu yüzden yavaşladı ve herkes sakin olmam konusunda uyariyordu. Kendime getirmeye çalışıyorlardı beni ama ben kendimde değildim. Ikınma hissi geldi ebe bunu fark edince izin ver muayne edeyim ıkıniyorsun dogum başlamış olabilir dedi. Zor bela muayne etti ve 18:30 da açılmam 10 santim olmuştu direk dogum haneye aldılar beni. Tüm enerjimi bağırmaya kullanıyordum. Kulağım sağır algılarım kapanmıştı kimseyi duymuyordum. Vücudum kendini kitledi. Sadece yüzleri görüyordum. Ikinmayi beceremiyordum. Doktorum geldi çocuğun başı gelmis iki kere güzel ikin çıkacak dedi ama kesinlikle dinlemiyordum. Çocuğu geri itiyordum. Alti buçukta girdiğim dogumhanede Saat sekiz oldu. Çatalın ustunde kendimi artık yerlere atmaya çalışıyordum. Doktorum eldivenleri atıp beni azarladı. Kendine gel ve dediğimi yap dedi. O an o tavrı beni kendime getirdi, sesleri duymaya başladım ve dedikleri sekilde ikindim. İkinci ikinmada oglum pat diye kucağıma geldi. O an herseyi unuttum, tüm ağrıları bitti oğlumu öptüm. Annene rağmen geldin oglum dedim. Çünkü ben dogurmadim oglum doğdu, bana rağmen doğdu. Dört dikişim oldu hemen ayaklandım. Kus gibi oldum oğlumla ilgilendim. Şimdi 25 günlük oldu, zaman su gibi akıyor bakmaya kıyamıyorum. Sürecin bu kadar kötü ilerlemesi benim yüzümdendi. Muayneye kapali olmasaydım açılmam hizlanabilirdi. 18 Saat boyunca siddeti azalmayan sancı çektim. Siz siz olun psikolojinizi hazırlayın, ve şunu unutmayın; bebek zaten kendisi gelecek. Biz dogurmuyoruz bebek kendisi doğuyor biz ona sadece destek oluyoruz. Umarım sizin dogumunuz bir sancıyla kolay rahat olur. 👶🏻