eed21 68 günlük olduk ve kendimi sadece 2 haftadır anne gibi hissediyorum o da tam değil.Bu normal bir süreçmiş 1 sene kadar sürüyor diyorlar aynı zamanda lohusalıktan için de.İlk çıktığı anda ağladım yumuşacaktı yanağıma doğru koydular öptürdüler mis gibi kokuyordu benim olduğuna inanamadım kendimi çok şanslı hissettim ama anestezi etkisi geçince ağrılar acılar başlayınca maalesef canımın derdine düştüm. kansızlıktan dolayı fazladan yattım hastanede takviye aldım düşüp bayıldım yürüyüş esnasında kayınvalidem annem ve eşim vardı.Kayınvalidem beni germişti biraz ama o çocuğuma bakarken eşim ve annem benimle ilgilendi.İlgi ve destek çok şükür vardı ama ben bebek bana ait değilmiş gibi hissettim belki de dikişlerimden dolayı kalkıp ilgilenemediğim içindi.Emziremedim ben rahat olmayınca bebeğim de rahat ememedi.eve geldiğimizde kayınvalidemdeydi sürekli çocuk bırakmadı bize pek 1 hafta öyle geçti sonra kavga gürültü çıktı ve evden gittiler.sonra eşim hariç kimsem kalmadı ve tecrübesiz bir şekilde büyütmek zorunda kaldım.Geceleri uyanmak emzirmek ızdırap gibi geldi.Önceki hayatımı özledim keşke yapmasaydım dediğim de oldu ki çok pişman oldum ağzımdan çıkan sözden.rabbim benim ömrümden alıp ona versin.Lohusalığın verdiği sinir ve duygusallık vardı doğal olarak.Sonraki günlerde yine bakmak zorunda olduğum bir bebekti yine gözümde.Ama kendimi toparladım dışarıya çıktım bebeğimle,kendime bakmaya çalıştım makyaj yapıp yeni kıyafetlerimi giydim,ona da alışveriş yapıp kombin yaptım ona alışmak adına işe de yaradı. Sonra bana gülmeye başladı içimde kelebekler uçmaya başladı o her tebessüm ettiğinde hiçbir şeye üşenmez oldum mama hazırlamaya bez değiştirmeye gaz masajı yapmaya ilaçlarını içirmeye hepsi bana aktivite gibi gelmeye başladı benim hiç arkadaşım yok 1 tane bile ama o bana şimdi yoldaş oluyor.bazen çok ağlıyor derdini anlayamıyorum deliricek gibi oluyorum özellikle uykumu alamadığımda dalıp gidiyorum çaresiz hissediyorum ama her şeye bedel o.