Sizi o kadar iyi anlıyorum ki ben de 14+4te kaybettim kizimi, son kez karnımda vedalasmistim. Öncelikle kendinize yas süreci tanıyın, bu süreçte gercekten acınızı yaşayın yasınızı tutun içinize atmayın size saçma sapan sorular soran insanlarla bir sure görüşmeyin. Bu süreçte es destegi ve psikolojik destek cok onemli imkanınız varsa psikolojik destek alin. Hiçbir zaman isyan etmeyin Rabbim oyle guzel ayarlıyor ki aslinda her seyi. Anne olmak icin illa ki kucağımıza almamıza gerek yok karnimiza düştüğü an kalbimizde oluyor onun icin korkuyoruz onun icin kendimize iyi bakıyoruz bu da bir anneliktir. Mutlaka size bir sey katmıştır. Benim hatalarımı fark etmemi sağladı birçok konuda farkindaligim gelisti mesela. O bana bu yuzden evlatligini yapti. Belki de geliş amacı buydu ve bana öğreteceği zaman dilimi bu kadardı diyorum. 4 ay oldu, her gece onun icin dua ediyorum ama artık acıyla degil şefkatle anıyorum onu. Bu süreçte zamana ihtiyaç oluyor zamanla acı geçiyor ama hic unutulmuyor. Çünkü doğmak ne kadar hayatın getirisi ise ölmek de o kadar normal ister hayattayken ister anne karnında olsun, hayata tevekulle devam etmek gerekiyor. Mesela kızımın adi açelya idi. Evimizin bahçesine onun niyetine bir ağaç dikmeye niyetlendik. Yapamadık ama bu hafta yapacağız insallah. Bu guzel ruh icin onun adına boyle bir sey yapabilirsiniz. Bu yas sürecinde kafanızı dağıtacak şeyler yapin ben kapıları falan boyamıştım bana iyi gelmişti. Mesela yeniden cocuk planladığımda kendimi affedemedim sanki kızıma ihanet ediyormuşum gibi hissettim. Sonra terapilerle farklilastim. Baska bir evladım olsa da onun yeri bende değişmeyecek ki. Kucağıma alamasam da o benim canımdan bir parçamdı her zaman minik mucizem olarak kalacak. Her zaman güzellikle anıcam onu. Bunlar zamanla olacak biliyorum ne dense bos oluyor tesellisi yok bunun. Sadece yasınızı yaşayın ve kendinize zaman tanıyın. Rabbim meleklerimizi bir gun tanımayı nasip etsin insallah bizlere…