12 sene sonra ikinci gebeliğimi yaşıyorum. İlkinde herşey yolundayken 35. haftada oğlumun kalp atışları zayıfladığı için rutin kontrol için gittiğim hastanede 15 dk içinde doğum yaptım. Oğlum mucizemdi Allah bağışladı onu bize. Ama bu olay bende travma yarattı galiba. Şimdiki gebeligimde ilk ultrasona gittigimde elimde 5 tane miyom resmiyle çıktım doktorun yanından. Kese fotosu bile yoktu içinde. Sonrasında hiç bitmeyen kahverengi akıntılarla ve zaman zaman kasılmalarla 18. haftaya ulaştık. Bu kez ağrılar ve sıklaşan kasılmalar başladı. Gunluk işlerim dışında hic birsey yapamaz olduk. Ayrıntılı ultrasonda bebekle ilgili herşey yolundaydı ama asıl konu plasenta altındaki iki miyom ve onlara bağlı oluşabilecek erken doğum, plasenta dekolmanı, gelişim geriliği vs. oldu. 25. haftaya geldiğimizde sancılarım arttı ve düzenli hale geldi. Doktoruma gittiğimde önce kuruntu yapıp onu oyalıyorlamuşum gibi davrandı. Sonra nst yi görünce hemen telaşlanıp yatış verdi üç günde ilaçlarla bu badireyi de atlattık. Takibe sehir hastanesinde devam etmemin daha iyi olacağını ima etti. Bende öyle yaptım. Sehir hastanesinde perinatoloji de bir hafta yattım sonra. Bu süreçte bebegin suyu azalmıştı ve gelişim takibine başlandı. Kalbinde detaylı ultrasonda gözden kaçan arsa tanısı kondu. Şehir hastanesi perinatolojide her hafta farklı bir asistanla karşılaşıyorum gidenler bilir. Her hafta ayrı bir ölçüm yapılıyor ve bu da beni geriyor. Dün gittiğimde asistanların biri asistanlardan biri nst de kalp atışının kötü olduğunu söyledi tekrar yolladı nstye. Tekrar gidip geldiğimde farklı asistan gelmişti. Bana kapıdan sadece ben senin nst ne baktım nst iyi diyip konuyu kapattı. Aslinda şu ana kadar çok iyi idare etmistim ama önceki doğumdaki travmamın ve şu an her şeyin üst üste gelmesi ve belirsizlik yüzünden resmen çöktüm. Çok şükür 30. Haftaya geldik bu bile hayaldi ama idare etmekte zorlanıyorum artık. 12 haftadır yatıyorum. Daha da Allah nasip ederse yatarım hiç problem değil. Ama evham yapmaya başladım artık sürekli aklıma en kötü ihtimaller geliyor bebek ve benimle ilgili. Böyle düşününce de nankörlük ediyor gibi hissediyorum. Çok şükür bu günümüze
. Annem ve eşim de sen böyle davranırsan tekrar başlar doğumun falan diye çok güzel moral veriyorlar. Resmen onlardan da azar yedim. Arkadaşlarımın da hiç birinin sesi çıkmıyor uzun zamandır hiç bir programlarına katılamadığım için. Çok uzun yazdım galiba ama kimse okumasa da içimi dökmem lazımdı.