(((Kızlar aslında doğum yapalı 2 buçuk yıl oldu. Hikayemi biraz önce takrar okudum anılar canlandı bir duygulandım ya 🙈. Size de tekrar hatırlatmak istedim. Merak eden varsa sorusu olan varsa sorabilir. ))))
Uzun olabiliiiiiir. 🥰 Eveeeet bebeğim sonunda kucağımda. Sağ salim aldım kızımı kucağıma. Hep okuyordum buradaki pozitif hikayeleri hayaller kuruyordum. Aynı zamanda da korku tabiki. Sezaryen hayali kurdum bir süre doğum sancısından korkup ama sonrasındaki süreç için o da içime sinmiyordu açıkçası. Normal doğumda sadece doğum anı için çok korkuyordum ama beklediğim ve korktuğum kadar kötü değildi. Allah isteyen herkese nasip etsin. Hikayeme geçelimmm.
21 Mayıs’ta nişanım geldi. Doğum için heyecanlıyım tabi hemen (devlet hastanesinde doğum eğitimi aldığım) ebeme ulaştım. Hastaneye çağırdı ne olduğundan emin olalım vs diye açılmama falan bakacaklardı 1 cm açıklığım vardı. Nst de Düzenli sancılarım da olunca doktor yatış verdi. Ama ben kesinlikle en ufak bir ağrı hissetmiyordum. O gün boşuna kalmış olduk hastanede. Sabahki kontrolde açıklık ve sancıda ilerleme yoktu. Hayal kırıklığı ile taburcu oldum eve geldim yine doğuramadık diye 😅🤦🏼♀️. Eşimle 25 Mayıs gecesi korunarak bir ilişki yaşamıştık. (Bununla alakası olabilir mi bilmiyorum ama) Sonra hemen ertesi gün sabah 26 Mayıs saat 12:20 de suyum geldi. Çatı muayenelerinden dolayı olduğunu düşünüyorum sebebi ama suyum biraz turuncuya kaçıyordu sarımtırak bir renk. Asla tutamıyordum ve kaygan sayılabilecek bir yapısı vardı. Yine ebeme ulaştım ama boşuna hastanede kalmak istemiyordum bir önceki sefer bayağı hevesim kırılmıştı. Gittim hastaneye saat 14:00 idi. Karnım aç olduğu için şekerli su tarzı bir serum verdiler. Daha sonrasında suni sancı serumu takıldı. 1 buçuk cm açılmam vardı. Suni sancı çok yavaş akıyordu hiç ağrım yoktu. Doktor düzenli olarak arttırın dediğinde biraz hızlandırdılar ağrılar başladı. Saat 15:00 ağrılarım başladı ama çok hafif. Adet sancısı gibiydi. Bir süre yürüdüm odanın içerisinde. Normalde devlet hastanelerinde yakınını hasta yanına almıyorlar ama annem gebe okuluna birlikte gittiğimiz için masaj teknikleri vs biliyordu sertifika almıştı. Problem çıkarmadığı sürece belli sürelerde yanıma girebilecekti. Ama eşim için aynısı geçerli değil çünkü o erkek ve devlet hastanesi içinde doğum bölümünde erkek yasak. Eskiden komşuluk yaptığımız bir kadın ebe ilgilendi benimle tüm süreç boyunca şans işte. Eşimin kısa bir süre için girebilmesi için rica ettik ebemden. Bir şekilde içeri girebildi. Ama şansıma daha sonra kimse dışarı çıksın diye tekrar gelmediiiii. O da odadan dışarı çıkmadı saatlerce. Çıkarsam geri almazlar belki diye düşünmüş. Tüm süreçle eşim ve annemin desteği ile baş ettim. Plates topunda oturdum yürüdüm falan ağrılar biraz daha artmaya başladı. En zoru sancılar değil bu arada o sırada nst de yatmak daha zor. Bir plates topu edinin ve destek alın hareket edin tek tavsiyem bu sanırım. Neyse devam edeyimm. Odanın içinde yürüyordum eşim belime masaj yapıyordu sancım geldiğinde. Yürürken ah diyordum birkaç saniye sancıyla baş ermeye çalışıyordum. Sonra geçiyordu geldim diyordum ve gülmeye devam. Öyle işkence gibi bir şey değil yani. Benim sancılarım 2 dakika bir geliyordu nasıl oluyor bilmiyorum ama. Ebe dedi ki 2 dk bir gelse duramazdı. Onlar yalancı sancı tarzı alışmaya çalışıyor vücut dedi. Orda bütün motivasyonum gitti buna bile böyle olduysam 3 cm iken böyleyim doğumu nasıl yapıcam diye. Ağrıların şiddeti arttı daha sesli inliyordum ama inlemek benim başa çıkma yolum oldu o anlarda. Yoksa dayanılmaz değildi kesinlikle. Biraz daha topa oturdum yürüdüm vs ve 5 cm olmuşum. Bu arada suni sancıyı çıkardılar ben biraz sesli tepkiler verince. Damarlarımı rahatlatması için bişey serum taktılar. Bu defa 2 dakikada bir gelen sancılarım 6 7 dk da bir gelir oldu. Şiddeti aynıydı. O serum bitince yeniden suni sancı takıldı ve açılmam da 7 cm olmuş. Tahminen ne zaman doğar dedik gece 12-1 gibi olabilir dedi. Eşim de 1 saat kadar öncesinde eve gitmişti eşyalar vs için. Annem hala yanımdaydı. (Eşim gitmemiş olsaydı doğuma o da şahit olabilecekti 🥹) Ebe bana 6-7 cm olmuş artık sancın geldiğinde çok kuvvetli değil ama ıkınabilirsin dedi bebeğin yerleşmesi için aşağı itebilirsin dedi. Çok kuvvetli olmamak şartıyla dedi tamam dedim ve gitti. Ebe gittikten 2 dakika sonra bir sancım geldi Ikınmamı tutamadığım bir sancıydı. 5 dakika sonra benim 2. Sancım geldi ve ebeler de geldi odaya. Çatalı sancı çektiğim yatağa kuracaklardı. Ya da doğumhaneye götüreceklerdi. Ikınmamak için kendimi tutsam da hem bağırma hissi hem ıkınma hissim geliyordu asla tutamıyordum. Tutamıyorum diye bağırdım falan. Çünkü düşünüyorum ki 7 cm daha tam açıklık yok bebeğe bişey olur kafası yamulur gider vs nefes alamaz diye düşündüm. Ebe dedi ki tamam tutmana gerek yok Ikınmanı. (Zaten tutamıyordum 🤦🏼♀️🤷🏼♀️) var gücünle ıkın dedi büyük tuvaletini yapar gibi. Dediğini duyuyordum ama vücudum kendi bildiğini okuyordu. Ikınma desem de o vücut gerçekten bebeği dışarı çıkarmak için kendini çok zorluyordu. Kesi yapıldı. Ve doğum çok hızlı olduğu için 7 cm dedikten sonra 5 dakika geçmeden doğurduğum için çatala bile çıkmaya kalmadan sancı çektiğim yatakta doğurduğum içinn uyuşturucu iğne çok canımı acıttı ve anında kesi yaptı iğneyi uyuşmayı bekleyemedik. Tüm kesiyi hissettimmmm. Doğumun son anı bile olsa beni neredeyse tek sıkıntıya sokan şey epizyotomi oldu. 4 dışarda 2 içerde dedi. Bana 12-1 gibi doğar bence dedikleri doğumum bunu söyledikten yaklaşık 5 dakika sonra yani saat 23:14 de gerçekleşti. Neyseeeeeee bir şekilde bebeğimi kucağıma verdileeeeeer minicikti kızımmmm. 48 cm 3030 gram doğdu. Onu orada öptüm kokladım yaşadığım duyguları şu anda tarif edemiyorum ama. Çektiğim acı ile birlikte karışınca tuhaf bişeyler oluyor. Dikiş atılırken de hissediyordum çünkü 🙈. Doğum sancısından daha zor geldi bana o kesi ve dikiş olayı 😅. Ama benim vücudum uyuşma konusunda hiçbir zaman iyi olmamıştı. Emindim böyle bir şey yaşayacağımdan.
🌸26 Mayıs 2023 saat 23:14 de Deniz Vera dünyaya geldi. Şu anda kızım kucağımda uyuyor. Kokusunu içime çekebilmek dünyalara bedel. Şükürler olsun ki normal doğum yapmışım. Her anı ayrı özel. Doğurmak çok kutsal bir şey. Dünyaya bir can getirmek çoook özel gerçekten ne şekilde olursa olsun. Allah isteyen herkese nasip etsin. Allah herkesin yardımcısı olsun. Uzun olmuş olabilir kusura bakmayın lütfen. Aklıma gelen her türlü detayla sizlerle paylaşmak istedim duygu, düşüncelerimi, yaşadıklarımı. Sorularınız varsa sorabilirsiniz. Söylemek istediğim son nokta şu. Asla normal doğumdan korkmayın. Korktuğum kadar yaşamadım hiçbir şeyi. Toplum bir şeyleri abartarak anlatmaya bayılıyor. Tamam en çok sen acı çektin, en çilekeş ana sensin, en acılı doğum seninkiydi. Asla inanmayın bedeninize güvenin bir çaresini gerçekten buluyor ve o güç hepimizin içinde saklı. (Ben doğurduysam herkes doğurur) 😅😅😅