Arkadaşlar ben 37, eşim 38 yaşında. 29 yaşımda evlendim. 31 yaşımda anne oldum. Bir oğlum bir kızım var.( İsteyerek) 3.Çocuğuma hamileyim. Kuzenlerimin, arkadaşlarımın va 3.Çocuğu olan çok nadir olanlarda kazayla olanlar.. Oğlum 5, kızım 3 yaşında. Kızım bezden çıkalı 6 ay oldu. Ayakta sallamıyorum kendileri uyuyorlar. Herneyse en önemlisi kimseden asla destek almadan bu günlere geldim elhamdülillah. Allahım her işimi kolaylaştırdı.
Asıl meseleye geliyorum. Ben etrafımda kiöe 3.Çocuğu istediğimi söylesem “saçmalama bir kız bir erkek çocuğun var yeter bu kadar yapma sakın hayatın kararır” vs diyorlar. Sanki çocuklarıma bir gün bakmışlarda, bir gün altını temizlemişlerde, bir gün karnını doyurmuşlar.. Birde ben hemşireyim. Mesleği bıraktığım için herkes bana hakaret vari sözler söylüyor. Sen manyak mısın mesleğini bıraktın birde çocuk bakıcılığı yapıyorsun? Pardon da kendi evimde eşimin helal kazancıyla kimseye elhamdülillah el açmadan çoluğuma çocuğuma bakıyorum. Hemde misler gibi.. Hemşirelik kolay mı nöbeti ayrı dert, hasta tribi ayrı dert. Kendi çocuklarımla geçirdiğim her saat benim için büyük bir mutluluk.. Tabii bunu o insanlara anlatamıyorum. Hepsinin çocukları var anneanne veya babanne bakıyor. Onlar çalışıyorlar paranın çok daha önemli olduğunu, emeklilik sigortasının önemini vurguluyorlar. Şimdi 4 haftalık hamileyim ve kimseye söylemek gelmiyor içimden.
Verecekleri tepkiler beni rahatsız ediyor. Yani söylemesem somradan öğrenseler de düşman kesiliyorlar insana bNa niye söylemedin diye. Ne yapacağımı bilmiyorum. Bana bir yol söyleyin. Özellikle 3 ve üzerinde çocukları olan arkadaşlar siz nasıl tepkilerle karşılaştınız?