5 yıllık evliyim bebeğim doğana kadar hep uzak yaşamayı savundum. Uzak olan tatlı olur dedim kimsenin başı ağrımaz dedim ama bebeğim doğunca o kadar yalnız kaldım ki. Ateşler içinde kemiklerim sızlayarak çocuğuma bakmak zorunda kalınca hüngür hüngür ağladım kimsem yok herkes uzakta diye. Kişiden kişiye değişir kimisi var ki ne kadar zorlansa da uzak olmayı ister ama ben isterdim ki çocuğum anneannesi babaannesi dedesi halası teyzesi ile büyüsün. Karı koca çalıştığımız için senede bir kez ancak gidebiliyoruz bir kez de onlar gelse torunlarını yeğenlerini koca sene boyunca iki kez görüyorlar. Benim annem 75 yaşında, benden uzakta yaşlanıyor olması, torunundan uzak olması içimi yakıyor ama elimden şu anlık bir şey gelmiyor.